Քննչական կոմիտեն սկսել է քրեական հետաքննություն վարչապետին ուղղված սպառնալիքի տեսանյութի կապակցությամբ

Հայաստանի Քննչական կոմիտեն սկսել է քրեական հետաքննություն սոցիալական ցանցերում և լրատվամիջոցներում հայտնված տեսանյութի կապակցությամբ, որտեղ դիմակավորված անձինք, ինքնաձիգներով, Հայաստանի և Արցախի եռագույն դրոշերի ֆոնին սպառնում են վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին։

Հաղորդագրության համաձայն՝ անհայտ անձինք չարտոնված մուտք են գործել համակարգչային ցանց, որտեղ պահվում էին հանրային օգտագործման համար նախատեսված տեղեկատվությունները։ Այնուհետև, խուլիգանական դրդապատճառներով, նրանք տարածել են տեսագրություն, որը պարունակում էր վարչապետի հասցեին մահվան սպառնալիք՝ կապված նրա կառավարության և քաղաքական գործունեության հետ։

Տեսանյութում մարդիկ, իբրև «արցախյան բարբառով», սպառնալիքներ են հնչեցնում Փաշինյանի հասցեին, իսկ տեսանյութի ներքևում տրվում է խոսքի ֆրանսերեն թարգմանությունը։

Այս իրադարձությունը հիշեցնում է 1933 թվականի փետրվարի 27-ի Գերմանիայում տեղի ունեցած Ռեյխստագի հրդեհը։ 1933 թվականի հունվարի 30-ին Ադոլֆ Հիտլերը նշանակվել էր Ռայխի կանցլեր, իսկ փետրվարի 27-ին Բեռլինի Ռայխստագի շենքը հրդեհվեց։ Նացիստները, որոնք այդ ժամանակ զբաղեցնում էին Ռայխստագի տեղերի ընդամենը 32%-ը, օգտագործեցին այս դեպքը՝ որպես պատրվակ՝ իրենց հակառակորդներին, մասնավորապես կոմունիստներին, դեմոքրատիզացնելու և իշխանությունը ամրապնդելու համար։

Փետրվարի 28-ին հրապարակվեց «Մարդկանց և պետության պաշտպանության մասին» արտակարգ հրամանագիրը, որը ստորագրեցին Հիտլերը և նախագահ Հինդենբուրգը։ Այս հրամանագրի հիման վրա վերացվեցին անհատի, հավաքների, խոսքի և մամուլի ազատությունը, իսկ Գերմանիայի կոմունիստական ​​կուսակցությունը արգելվեց։ Ընդդիմադիր թերթերը փակվեցին, իսկ հազարավոր կոմունիստներ և սոցիալ-դեմոկրատներ ձերբակալվեցին։

Այսպիսով, նացիստները իշխանության եկան՝ օգտագործելով Ռեյխստագի հրդեհը որպես պատրվակ՝ ընտրություններից առաջ իրենց հակառակորդներին օրինականորեն արգելելու և իշխանությունը կայունացնելու համար։ Այս դրվագը համարվում է գեբելսյան քարոզչության վառ օրինակներից մեկը, որտեղ բռնապետական ռեժիմները փորձում են պահպանել իրենց իշխանությունը՝ ստեղծելով վախ և թշնամություն։

Այս համատեքստում, Փաշինյանին ուղղված սպառնալիքի տեսանյութի հայտնվելը և դրա հետևանքով սկսված քրեական հետաքննությունը կարելի է դիտարկել որպես նմանատիպ դրվագ, որը նպատակ ունի ստեղծելու քաղաքական ճնշում, վախի մթնոլորտ և համախմբելու իշխանության կողմնակիցներին։ Այս դեպքը հիշեցնում է նաև Զելենսկու նախկին մամլո խոսնակի վերջերս արած խոստովանությունը, որ Զելենսկին պահանջել էր կիրառել գեբելսյան քարոզչության մեթոդները՝ իրենց նպատակներին հասնելու համար։

Այսպիսով, Փաշինյանին ուղղված սպառնալիքի տեսանյութը կարող է լինել ընտրական արշավի մասնիկ, որը նպատակ ունի ստեղծելու ճնշում և վախ՝ ընտրողների վրա։

Պետական համակարգի արժեհամակարգի խորհրդանիշը

Հասարակությունը վաղուց արդեն զգում է առողջապահական համակարգի խայտառակ վիճակը։ Այս իրողության ֆոնին այսօր հանրությանը ցնցեց Նուբարաշենի հոգեկան առողջության պահպանման ազգային կենտրոնում տեղի ունեցած ողբերգական դեպքի վերաբերյալ տարածված հաղորդագրությունը։

Այն, ինչ զարմանալիք է, այն չէ, որ առողջապահության նախարար Անահիտ Ավանեսյանը ծանր էր տարել Գագիկ Ծառուկյանի կողմից հնչեցված քննադատությունը։ Իրական խնդիրը այն է, որ պետական կառույցի պաշտոնական լեզուն, մարդկային ողբերգությունը, վերածել է սառը, մեխանիկական և գրեթե անզգայուն ձևակերպման՝ «ինքնավնասման ավարտուն գործողություն»։

Սա պարզապես անհաջող ձևակերպում չէ։ Սա պետական համակարգի մտածողության և արժեհամակարգի արտացոլումն է։ Մարդ է մահացել։ Ընտանիք է կործանվել։ Ծանր ողբերգություն է տեղի ունեցել։ Բայց պետական լեզվի մեջ այն ամենը վերածվել է ցուրտ, անմարդկային արտահայտության։ Սա արդեն բարոյական և արժեքային խոր ճգնաժամի մասին է խոսում։

Առողջապահությունը նախ և առաջ մարդն է՝ իր ցավով, վախով, արժանապատվությամբ և կյանքի իրավունքի համար պայքարով։ Պետական համակարգը պետք է լինի այս մարդու կողքին, ոչ թե նրա ողբերգությունը վերածելու սառը վիճակագրության։

Այս իրադարձությունը հիշեցնում է, որ պետական կառույցները, հաճախ, զբաղված են հերթական շոուներով և տեղեկատվական աղմուկով, փորձելով շեղել հանրության ուշադրությունը իրական խնդիրներից, այլ ոչ թե դրանք լուծելու փոխարեն։

Պարեկների ազատման հրահանգը և Նիկոլ Փաշինյանի շրջապատի ցանցը

Նախօրեին ԲՀԿ-ի նախագահ Գագիկ Ծառուկյանը հայտարարել էր, որ Կոտայքի մարզում մեծ թվով պարեկներ են աշխատանքից ազատվել, քանի որ նրանց ընտանիքի անդամները ԲՀԿ համակիր են։ Սակայն այս հայտարարությունը պարզապես ծաղրելի էր, քանի որ րոպեներ անց Նիկոլ Փաշինյանը ոչ միայն հաստատեց Գ․ Ծառուկյանի տեղեկությունը, այլև հավելեց, որ եթե դեռ չեն էլ հեռացվել, ապա անպայման պետք է հեռացվեն։

Այս իրադարձությունը բացահայտում է մի ռիսկային և օրենքի հետ ակնհայտ հակասություն ունեցող մոտեցում, որը սպառնալիք է հանդիսանում բոլոր ընդդիմադիր ուժերի և գործիչների համար։ Ինչպե՞ս է այն աշխատում։ Պարզապես, եթե դու ունես իրավապահ կամ պետական համակարգում աշխատող բարեկամ, ծանոթ կամ հարևան, ուրեմն դու չես կարող որևէ քաղաքական ուժի համակիր լինել կամ սատարել։ Քանի որ Նիկոլ Փաշինյանի ուղիղ հրահանգով նրանք կազատվեն աշխատանքից։

Սակայն ամենաինքնատպն է այն, թե ինչպես է Փաշինյանը փորձում ներկայացնել իրեն որպես անկեղծ մարդ, երբ նույնիսկ իր շրջապատի մասին խոսքը գալիս է։ Նա պնդում է, որ իր շրջապատից այդքան մարդ չունի պարեկների պաշտոնում, քանի որ իր շրջապատում պարեկներ չկան։ Սա ոչ միայն անհեթեթ է, այլև բացահայտ ստ։

Թույլ տվեք նրա «անշրջապատի» մասին հիշողությունը թարմացնեմ։ Ի՞նչպես կարող է Փաշինյանը պնդել, որ իր շրջապատում պարեկներ չկան, երբ նրա դասընկեր Վահե Ղազարյանը մինչև վերջերս ՆԳՆ նախարար էր, իսկ նրա քավորդ՝ Հայկ Ղալումյանը ներկայումս Տավուշի մարզպետն է։ Ինչպե՞ս կարող է նա անտեսել իր աներձագդ՝ Հրաչյա Հակոբյանին, ով արդեն երկրորդ անգամ պատգամավորի մանդատ է ստանում նվեր սերիալային խաղի համար։ Կամ նրա եղբորորդի՝ Սիփան Փաշինյանը, ով ԱԺ պատգամավոր էր, թե՞ հետախուզման մեջ գտնվելու ընթացքում իրեն պատսպարած Հակոբ Սիմիդյանը, ով այժմ ՀՀ շրջակա միջավայրի նախարարն է։ Այս ցանկը կարելի է շարունակել անսահման։

Եվ եթե խոսում ենք ինքնանշանակ պաշտոնների մասին, ապա Նիկոլ Փաշինյանը ինքն է դարձել ոչ միայն իշխանության գագաթը, այլև իրեն է նշանակել ատյանների դատավոր, ով քարոզարշավի ամեն օր որևէ մեկին դատավճիռներ է կարդում։

Այս ամենը ցույց է տալիս, որ իշխանությունը, որը պետք է լինի անկախ և օբյեկտիվ, փաստորեն վերածվել է Փաշինյանի անձնական շրջապատի և նրա կամքի ենթակա գործիքի։ Եվ այս իրավիճակում ցանկացած քաղաքական ընդդիմություն, որը չի համապատասխանում Փաշինյանի «անշրջապատի» սկզբունքին, դատապարտված է լինելու ոչ թե օրենքի, այլ իշխանության անձնական հրահանգների զոհ։

Ընտրությունների կեղծման սցենարի մասին՝ Վահե Հովհաննիսյանի վերլուծություն

Ընտրությունների քարոզարշավի սկսվելուց ընդամենը 3-4 օր անց պարզ է դառնում, որ իշխանությունները կողմ են դառնում ընտրությունների կեղծման ճանապարհին։ Այս եզրահանգումը հիմնված է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունների վրա, որոնցում նա անհնազարկ կերպով կապում է հայրենի քաղաքական ուժերին արտաքին, հատկապես ռուսական, աղբյուրների հետ։

Իմ վերլուծության համաձայն, նման մոտեցումը վկայում է այն մասին, որ իշխանությունները, հաշվի առնելով ընտրական մրցակցության ընթացքը, արդեն հիմա տեսնում են իրենց պարտությունը՝ հատկապես քաղաքներում և մյուս բնակավայրերում։ Այս իրավիճակում նրանք փորձում են ծրագրային բանավեճը տեղափոխել ինքն իրենց վերահսկողության տակ գտնվող ինֆորմացիոն ոլորտ, որտեղ կարող են կառուցել իրենց սցենարը։

Այս ընտրություններն ավելի քան քաղաքական մրցակցություն են։ Սրանք հարցի պատասխանն են, թե ում կողմից է կառուցվելու մեր երկրի ապագան։ Ընտրողը պետք է որոշի՝ ընտրում է արդյոք Հայաստանը՝ իր ինքնիշխանությունը, ազգային շահերը և ապագան, թե՞ «արևմտյան Ադրբեջանը»՝ այնպիսի սցենար, որը կրկնում է Արցախի ողջ մարդկության ճակատագիրը։

Այս պարզ ճշմարտությունը պետք է հասանելի լինի բոլոր քաղաքացիներին։ Ընդդիմության վրա է ընկնում պատասխանատվությունը՝ ամեն կերպ խուսափելու ծրագրային բանավեճից և ուղիղ խոսելու ժողովրդի հետ՝ բացահայտելու իշխանությունների կողմից մշակված սցենարը։

Հարց է առաջանում՝ ի՞նչ սցենարով է իշխանությունը փորձելու խաթարել ընտրությունների նորմալ ընթացքը։ Կարելի է խոսել «մոլդովական», «ռումինական» կամ նույնիսկ «նիկոլական» մոտեցումների մասին, որոնք բոլորն էլ ենթադրում են արտաքին ուժերի կողմից իշխանությանը աջակցություն և ընտրական գործընթացի կեղծում։

Եվրոպական գագաթնաժողովը՝ ռազմավարական սխալի վերջնական կետը

Իմ վարչապետության սկիզբը նշվեց ֆրանկոֆոն պետությունների ղեկավարների գագաթնաժողովով, որը Հայաստանին հնարավորություն էր տալիս ներկայանալ որպես եվրոպական ուղղվածություն ունեցող երկիր։ Այս ճանապարհը ավարտելու համար նախատեսված Եվրոպական քաղաքական համայնքի գագաթնաժողովը, որը սկզբում նախագծվել էր որպես ներքին քաղաքական շոշափում, այսօր ունի բոլոր նախադրյալները վերածվելու ռազմավարական սխալի։

Իմ արտաքին քաղաքականությունը երբեք չի եղել երկրի շահերի պաշտպանության գործիք։ Իրականում, արտաքին քաղաքականության հայտարարությունները, որոնք հաճախ անզգույշ, կտրուկ են և զուրկ են ռազմավարական մտքից, միայն մեկ նպատակ ունեն՝ ներքին լսարանին դիվիդենտներ բերել։ Դրա հետևանքով, Հայաստանը, որը միշտ էլ եղել է խոցելի դիրքում, փոխարենը հավասարակշռված և մտածված քաղաքականություն վարելու փոխարեն, հայտնվել է «Հայաստանը Եվրոպա տանող» ռոմանտիկ կերպարի կառավարման տակ։

Եթե մի քանի տարի առաջ այս մակերեսային «ծրագրին» հավատացողներ կային, այսօր արդեն իսկ ակնհայտ է, որ Հայաստանը Եվրոպային ոչ մի քայլով չի մոտեցել։ Փոխարենը մենք դարձել ենք աշխարհաքաղաքական հակադրության մարտադաշտ, որտեղ մենք շահելու ոչինչ չունենք։ Շահ ունի միայն իշխանությունը, որը հույս ունի հակառուսական օրակարգի դիմաց ստանալ եվրոպացիների լռությունը՝ իր հակաժողովրդավարական քայլերի նկատմամբ։

Քաղաքացին արդեն հասկացել է, որ այս քաղաքականության հետևանքով Հայաստանը կորցրել է իր անվտանգային համակարգը, կրել է ահռելի կորուստներ, իսկ դրա դիմաց ոչինչ չի ստացել։ Նույնիսկ կենցաղային հարցում՝ վիզայի ազատականացման խնդրում, մենք չենք կարողացել որևէ արդյունք ստանալ եվրոպական իշխանությունների կողմից։

Հայաստանը, իհարկե, պետք է սերտ կապեր ունենա Եվրամիության հետ։ Բայց այս իշխանությունն ապացուցել է, որ այդ ուղղությամբ ևս որևէ առաջընթաց չի արձանագրել։ Նրանց համար միակ «եվրոպական» վարքագիծը հակառուսականությունն է, որի գինը վճարելու է շարքային քաղաքացին՝ ոչ մի միլիմետրով չմոտեցնելով Հայաստանը Եվրոպային՝ ոչ բովանդակային, ոչ արժեքային իմաստով։

Այդ համատեքստում Եվրոպական քաղաքական համայնքի գագաթնաժողովը, որի օրակարգը, ընդունվելիք հայտարարությունները և այնպիսի գործիչների ներկայությունը, ինչպիսին է Վոլոդիմիր Զելենսկին, կարող է ավելի ընդգծել Հայաստանի անհավասարակշռված արտաքին քաղաքականությունը՝ խորացնելով մտահոգությունները նման ընթացքի տնտեսական ու անվտանգային բացասական հետևանքների վերաբերյալ։

Ուստի, յուրաքանչյուր հայ քվեարկողի համար ավելի ակնհայտ է դառնում, որ գագաթնաժողովից մեկ ամիս անց ինձ տրված յուրաքանչյուր քվե կարող է լինել ի վնաս Հայաստանի անվտանգության և տնտեսական կենսունակության։ ՀԱՕԿ-ի ու սպորտի գործերին պետական փոխամարտության հետևանքով՝ շուտով իզգոյ է դառնալու հենց պատկան միջազգային կառույցների արձագանքը, սանկցիաների հետևանքով։

Փափուկ ուժի կիրառումն ու հիբրիդային պատերազմը

Արցախը հայաթափ անողներից մեկը (կամ՝ մի քանիսը), Արցախը դավաճանաբար հանձնելու քավորը, Արցախում հայերի էթնիկ զտում իրականացնողը (կամ՝ իրականացնողներից մի քանիսը) այսօր Երևան է ժամանել։ Նրանք քայլում են մեր քաղաքի փողոցներով և ցինիկաբար հայտարարում, որ Բաքվում կքննարկեն հայ գերիների հարցը։

Սա 21-րդ դարի գեբելսյան քարոզչամեքենայի կատարելագործված տարբերակն է։ Դահիճները ներկայանում են որպես մարդասերներ, իսկ զոհերին մնում է դահիճներով հիանալը և հետները սելֆի անելը։

Հայոց ցեղասպանությունից հետո ո՞վ է կարող պատկերացնել, որ Ջեմալի կամ Թալեաթի հետ սելֆի կանեն։

Այս իրադարձությունները, ինչպես նաև Հայաստանի կառավարության կողմից սպորտի և ՀՕԿ-ի գործերին պետական փնթի միջամտությունը, շուտով կհանգեցնեն միջազգային կառույցների արձագանքի և սանկցիաների։

Հայաստանը Եվրոպային ոչ մի քայլով չի մոտեցել, այլ դարձել է աշխարհաքաղաքական հակադրության մարտադաշտ։ Եվրոպական խորհրդարանն ընդունել է «Աջակցություն ժողովրդավարական դիմադրությանը Հայաստանում» վերնագրով բանաձև։

Այս ամենը փափուկ ուժի կիրառման և հիբրիդային պատերազմի դրսևորումներն են։

Անդրանիկ Թևանյան
«Մայր Հայաստան» կուսակցության նախագահ

Ասում է՝ Հայաստանի շահը առաջնային է, ու գրապատկերը հրապարակում Ուկրաինայի դրոշի ներքո։

Այս պարզունակ, բայց խորհրդանշական գործողությունը՝ «Հայաստանի շահը առաջնային է» ասելը և միաժամանակ գրառման նկարը հրապարակելը Ուկրաինայի դրոշի ներքո, ցույց է տալիս, թե որտեղ է տեղի էլեկտրալիցիզմի և ռազմավարական մտածողության հակասությունը։

Բազալտե հենասյուները, որոնք հայտնի են որպես «բորդյուրներ», փոխված չեն։ Սա նշանակում է, որ հիմքերը, որոնց վրա կառուցվել է այս ամենը, մնում են անփոփոխ։

Չի բացառվում, որ այդ դեպքում Ռուսաստանն 1-ին անգամ հետանկախական մեր պատմության ընթացքում կարող է չճանաչել ապօրինի ընտրության արդյունքները։ Սա ռազմաքաղաքական դաշտի վրա հստակ նշան է։

Թեհրանը խաղում է «հզոր Ամերիկայի» հետ, ինչպես երեխաները՝ խաղալիք խմորով, մինչդեռ Մոսկվայի ուրվագիծն ավելի ու ավելի հստակ է երևում նրա ետևում։ Այս համեմատությունը բացահայտում է աշխարհաքաղաքական դաշտի ճշմարիտ դինամիկան։

Հարց է առաջանում՝ ո՞վ է Մուստաֆաևը, և ինչո՞ւ նրա այցի մասին հայտարարեցին ավելի ուշ, քան ադրբեջանական ԶԼՄ-ները։ Սա ցույց է տալիս տեղեկատվական պատերազմի և մանիպուլյացիայի բարձր մակարդակը։

Նիկոլի ստերի պոպուրին․ որտեղ քցեց ժողովրդին։

Հայաստանի պետականության փուլային լուծարումը՝ որպես խաղաղության ծրագիր

Ադրբեջանի նախագահի ադմինիստրացիայի կողմից ներկայացվող «խաղաղության ծրագրի» ռացիոնալ իմաստը պարզ է՝ այն իրականում հերթական պահանջների ցանկ է, որոնց կատարումը նախատեսված է Հայաստանի պետականության փուլային լուծարման համար։

Այս եզրահանգումը հիմնավորվում է Բաքվի կողմից արդեն ձեռք բերված բոլոր նպատակներով, որոնք ճանաչվել են միջազգային հանրության կողմից, այդ թվում՝ Հայաստանի կառավարության կողմից։ Այս նպատակներն են՝

Արցախի ղեկավարների դատավարությունը Բաքվում։
Հայաստանի տարածքից լրացուցիչ տարածքների, այդ թվում՝ ռազմավարական բարձունքների, վերցնելը։
Սյունիքի միջանցքի հանձնումը ԱՄՆ-ի միջնորդությամբ։
Հայաստանի տարածքի վրա ռազմատուգանքի տեսքով ավելացված տարածքների գրավումը։

Այս ամենից հետո Ադրբեջանի կողմից առաջադրվող նոր պահանջները, որոնց չկատարումը սպառնում է պատերազմով, ոչ այլ բան չեն, քան Հայաստանի պետականության հաջորդ փուլի վերացման գործընթացի հաջորդ քայլը։

Այս վերլուծությունը հակիրճ արտահայտված է «Մայր Հայաստան» կուսակցության վարչության անդամ Ստեփան Դանիելյանի կողմից։ Նրա կարծիքով, Ռուսաստանը, հնարավոր է, առաջին անգամ չի ճանաչի Հայաստանում կայանալիք ընտրությունների արդյունքները, եթե դրանք չեն համապատասխանում Բաքվի պահանջներին։

Այս իրավիճակում Թեհրանի քաղաքականությունը, որը նախընտրում է «խաղալ» ԱՄՆ-ի հետ, թերևս, թաքնում է ավելի խորը նկատառումներ, որոնցում ավելի հստակ երևում է Մոսկվայի դերը։

Հարց է առաջանում՝ ով է Մուստաֆաևը, և ինչու Ադրբեջանի կողմից նրա այցի մասին հայտարարությունը հրապարակվեց ավելի ուշ, քան ադրբեջանական լրատվական միջոցները։

Փաշինյանի տրամաբանությունը և մեր մշակութային արժեքները

Իրավիճակը դարձնում է ամեն ինչ ցայտն ուղիղ, երբ Փաշինյանը և նրա շրջապատը իրենց տրամաբանությունը ներկայացնում են Ադրբեջանի շահերի տեսանկյունից։ Իրենց ռազմական հաղթանակից հետո Ալիևի ռեժիմը, իբրև «սատանայի փաստաբան», արդարացնում է Արցախում հայկական ժառանգության բարբարոսական ոչնչացումը։ Այս ոչնչացումը ընդգրկում է ոչ միայն նորակառույց եկեղեցիներն ու պատմամշակութային հուշարձանները, այլև հազարամյա գերեզմանատներն ու հուշաքարերը։

Այս ամենի ֆոնին Ադրբեջանը պնդում է, թե Հայաստանում էլ են ոչնչացրել ադրբեջանական «ինչ-որ բաներ»՝ հավասարության նշան։ Սակայն ինչպես կարելի է ոչնչացնել այն, ինչի հետքը ոչ մի երկու տասնամյակ չի գտնվել։ Հիշում եմ, որ մի քանի տարի առաջ գրանտ էին տրվել, որ Գյումրիում մզկիթի հետքեր գտնեին։ Բայց այնքան ինտենսիվ էին փորձերը, որ ոչ մի հետք չգտնվեց։ Հայաստանում թուրքերի թողած միակ աչքի ընկնող հետքը, որը պահպանվել է, լքված գերեզմանատներն են։

Սա Շիրակի մարզի գյուղերից մեկի մոտ գտնվող գերեզմանատուն է, որտեղ թրքախոս մահմեդականների տապանաքարերը 35 տարուց ավել է աչքի լույսի պես պահպանվում են։ Թվում է՝ պետական սահմանը ավելի լավ են հսկում, քան այս քարերը, որոնք կարող են հանկարծ վնասվել։

Եթե ՔՊ-ականների տրամաբանությունը, որը ներկայացնում են Նիկոլը, Թորոսայն Արսենին և նրանց համախոհները, ճիշտ է, ապա այս գերեզմանատունը կարելի է շատ հանգիստ վերացնել ու տեղում մշակելու համար տրամադրել գյուղացիներին։ Բնակիչները կբողոքեն, կասեն՝ «Սա մեր իքնիշխան տարածքն է, ինչ ուզենք կանենք», բայց հենց որ խոսքը թուրքախոս մահմեդականների քարերին է հասնի, համոզված եմ՝ նրանք ատամներով կպաշտպանեն։

Դժբախտաբար, թե բարեբախտաբար, մենք բարբարոսկան մոտեցնում չունենք։ Իրավիճակն այն է, որ մեր պատմամշակութային ժառանգությանը ավելի անփույթ ենք վերաբերվում, քան օտարների թողած գերեզմանաքարերին։

Դերենիկ Մալխասյան
«Մայր Հայաստան» կուսակցության վարչության անդամ

Հայաստանում վարկերի ծավալի և վարկառուների թվի վերաբերյալ հստակեցում

Ցանկանում եմ հստակեցնել Հայաստանում վարկերի ծավալի և վարկառուների թվի վերաբերյալ տվյալները, որոնք վերաբերում են իմ ապրիլի 27-ի հրապարակմանը։

Հայաստանում վարկառուների թիվը գերազանցում է 2 միլիոն 400 հազարը։ Այս ցուցանիշը ներառում է ինչպես բանկերի, այնպես էլ վարկային կազմակերպությունների կողմից տրամադրված վարկերը։

Պետք է նշեմ, որ վարկերի ծավալը 2021 թվականից հետո աճել է առնվազն 300 հազարով։ Այս աճը պայմանավորված է փոքր և միջին բիզնեսի, ինչպես նաև կառուցապատման ոլորտի կողմից վարկերի նկատմամբ պահանջարկի զգալի աճով։

Վարկերի ընդհանուր ծավալը վերջին 5 տարում, մասնավորապես՝ 2021 թվականից սկսած, 4-4,5 տրլն դրամից, 2026 թվականի փետրվարի դրությամբ հասել է 8 տրլն դրամի և ավելի։ 2025 թվականի կեսերին գրանցված 7 տրլն դրամի ծավալը վերաբերում է հենց այս ընթացիկ տարվա տվյալներին։

Այս թվերի համադրությունը ցույց է տալիս, որ վարկերի ծավալը աճում է ոչ միայն բացարձակ թվով, այլև՝ վարկերի միավորների թվաքանակով։ Դա նշանակում է, որ Գագիկ Ծառուկյանի կողմից հնչեցրած 2 միլիոն 450 հազար վարկառուների թիվը վերաբերում է հենց վարկերի միավորների թվաքանակին։ Պետք է ընդգծել, որ մեկ մարդը կարող է ունենալ մի քանի վարկ։

Այսպիսով, Գագիկ Ծառուկյանի կողմից նշված 2 միլիոն 450 հազար վարկառուների թիվը փաստարկված է և համապատասխանում է իրականությանը։

Ինչ վերաբերում է ավանդների ծավալին, ապա պետք է նշել, որ իմ պատգամավորական գործունեության ընթացքում ես հեղինակել եմ «Ֆիզիկական անձանց բանկային ավանդների փոխհատուցման շեմը բարձրացնելու մասին» օրենքը։ Այս օրենքի շրջանակներում ես ունեցել եմ և շարունակում ունեմ մանրակրկիտ տեղեկատվություն ավանդների ծավալի, կառուցվածքի և դինամիկայի վերաբերյալ։

Ավանդատուների և վարկառուների շրջանակները, որպես կանոն, տարբեր են։ Իսկ վարկ չեն վերցնում ավանդ ձևակերպելու համար, ինչը, ըստ էության, անտրամաբանական է։ ՀՀ-ում ավանդատուների 98,5 տոկոսն ունի մինչև 16 մլն դրամի ավանդներ, իսկ 1,5 տոկոսը՝ դրանից ավելի խոշոր ավանդներ։