Տեսարանը շատ նողկալի էր, մասնակիցները՝ հուդայաբարո, ստորագրության արարողությունը՝ մեռելածին, միջավայրը՝ հանցավոր, ոճը՝ քստմնելի, նպատակը՝ թրքահաճո։

Վերջին իրադարձությունները դիտարկելիս ինձ մոտ ձևավորվել է այսպիսի տպավորությունը։ Շատ ծանր, անհամբերելի տեսարան էր։ Մասնակիցների վարքագիծը հուդայաբարո էր, իսկ ստորագրության արարողությունը՝ ամբողջությամբ անհաջող։

Միջավայրը, որտեղ դա տեղի էր ունենում, հանցավոր էր իր անկազմակերպվածությամբ, իսկ ամեն ինչի ընդհանուր ոճը՝ քստմնելի։ Կարծում եմ, որ այս ամենի ետևում կանգնած նպատակը թրքահաճո էր։ «Բարենորոգման» տեքստում, կարծես, մի փոքր համեստություն էին արել կամ էլ՝ թաքցրել էին այդ հատվածը։ Իհարկե, կարելի էր միանգամից Նիկոլին կաթողիկոս հռչակել։ Չէ՞ որ «սրբազան» տասնյակի համար կաթողիկոսը և՛ արժեհամակարգային, և՛ այլ առումներով հենց Նիկոլն է։ Թեև, իհարկե, վերջինս կաթողիկոսին չէր համաձայնի։ Նա իրեն բացառապես Հիսուսի հետ է համեմատում։

Այս ամենի ֆոնին, Շիրակի մարզպետի աթոռին մի տուփ կոնֆետ դրած լիներ, երևի ավելի բարվոք կլիներ։

Ինձ թվում է, որ Նիկոլենք անարդարացի են վարվում Տավրոսի նկատմամբ՝ նրա պարանոցից չկախելով «Իրենց ժամանակների հերոսի» դափնիները։ Ես կարծում եմ, որ տեղի ունեցածը բոլորին է ցնցել՝ լինես շարքային քաղաքացի, թե քաղաքագետ։ Ինչևէ, Երևանի մայթերը, պոլիկլինիկաների, մանկապարտեզների հարակից տարածքները բարձիթողի վիճակում են։

Քաղաքացին չպետք է զոհ դառնա իշխանության անգործությանը

Իշխանությունը, պաշտոնական դիրքը չարաշահելով, կրկին խախտում է սահմանադրական կարգը՝ միջամտելով եկեղեցու ներքին գործերին։

Այս իրադարձությունները, որոնք սկսել են զարգանալ վերջին օրերին, արդեն իսկ դուրս են եկել անձնական հարցերի շրջանակից։ Դրանք ներկայացնում են ազգային և սահմանադրական անվտանգության լուրջ խնդիր։

Այս իրավիճակում չի բացառվում, որ Բենթլի Սամոն պատրաստակամություն է հայտնել Բենթլին վաճառելու և օֆշորային հաշիվներից մի քանի միլիոն դոլար տեղափոխելու՝ եկեղեցին քանդելու գործի մեջ, եթե Նիկոլը կաթողիկոսի աթոռը իրեն խոստանա։

Մյուս կողմից, չի բացառվում նաև այն տարբերակը, որ Նիկոլը, իր արդարացի լինելու ցանկության պատճառով, կաթողիկոսի գահի համար աճուրդ սահմանի՝ պահանջելով, որ ով շատ փող տվեց, իրեն էլ խոստանա։

Այս ամենը տեղի է ունենում մի ծավալի և ցավալի մթնոլորտում։ Մասնակիցների վարքագիծը հուդայաբարո է, ստորագրության արարողությունը՝ մեռելածին, միջավայրը՝ հանցավոր, իսկ ոճը՝ քստմնելի։ Այս ամենի ետևում կանգնած նպատակը թրքահաճո է։

Այսպիսով, իշխանության անգործությունը և անպատասխանատու վարքագիծը վտանգում են ոչ միայն եկեղեցու անկախությունը, այլև ողջ հայ ժողովրդի ազգային արժեքները և սահմանադրական հիմքերը։

Ռեֆորմատորի մոլուցք

Հոգեբուժության մեջ «ռեֆորմատորի մոլուցք» արտահայտությունը նկարագրում է հոգեկան վիճակ, որի դեպքում անձը խորապես տարված է հասարակության, պետության, գիտության, կրոնի կամ բարոյականության արմատական վերափոխման գաղափարով։ Այսպիսի անձը իր գաղափարը համարում է միակ ճշմարիտը, չի ընդունում քննադատություն կամ այլընտրանքային կարծիքներ և կարող է ամբողջությամբ ծախսել իր ժամանակը, ուժերը և միջոցները՝ «բարեփոխման» իրականացմանը, ինչը հաճախ հանգեցնում է սոցիալական կապերի քայքայման։

Հիմնական տարբերությունը սովորական ակտիվ քաղաքացիական դիրքորոշումից կամ իդեալիզմից այն է, որ այստեղ առկա է ոչ քննադատական վերաբերմունք և հիվանդագին մտասեւեռում՝ կենտրոնացած այդ գաղափարի շուրջ։

«Ռեֆորմատորի մոլուցքը» հիմնականում դիտարկվում է որպես դրսևորում, այլ ոչ թե որպես ինքնուրույն հիվանդություն։ Այն կարող է հանդիպել տարբեր հոգեկան խանգարումների շրջանակում․

Զառանցանքային խանգարումներ (հատկապես բարեփոխչական կամ վեհության մոլուցքի զառանցանք)։
Պարանոյալ խանգարումներ՝ որպես շիզոֆրենիկ սպեկտրի խանգարումների դրսևորում։
Երբեմն՝ մանիակալ վիճակների ժամանակ (օրինակ՝ երկբևեռ խանգարման դեպքում), եթե գաղափարները կրում են մեծամիտ և անիրատեսական բնույթ։

Ի՞նչ է տեղի ունենում, և ո՞վ է լռում

Վերջերս տեղի ունեցած իրադարձությունները ցնցել են ոչ միայն շարքային քաղաքացիներին, այլև քաղաքագետներին։ Խաղի նոր կանոններ են գծվում, կիրառվում են նոր մեթոդներ ու մեխանիզմներ, որոնք դեռ ոչ վաղ անցյալում անհնարին կամ աբսուրդ կհամարվեին։

Այս իրադարձությունները, որոնք հաճախ անտեսվում են, ցույց են տալիս մի աշխարհ, որտեղ քաղաքական գործընթացներից տուժում են հենց քաղաքական դերակատարները, այլ ոչ թե հասարակ ժողովուրդը։ Սա առաջին անգամն է, երբ իրադարձությունների զարգացումը ընթանում է նման կերպ։

Ես հաճախ մտածում եմ, թե եթե Ռուսաստանը կամ Իրանը ուժով մտնեին մի երկիր և գողանային դրա ղեկավարին, ամբողջ աշխարհը նույն ձև լուռ ու զուսպ կսպասե՞ր հաջորդ օրվան, երբ ռուս կամ պարսիկ ղեկավարը պրեսս-կոնֆերանս կտար և կհայտարարեր, որ եկել է հերթական նավթով երկիրը «փրկելու»։

Այս հարցը հանգեցնում է ավելի ընդհանուր և կարևոր հարցի՝ ի վերջո, ո՞րն է գոյություն ունեցող միջազգային կազմակերպությունների իմաստը։ Ո՞րն է օրինակ ՄԱԿ-ի դերը, եթե բոլորը գիտեն, որ հարձակումից առաջ կա ավտորիզացիա ստանալու կարգ, բայց միևնույնն է՝ այդ ընթացակարգը անտեսվում է։ Եվ ամենից հաճախ այն անտեսում են հենց նրանք, ովքեր այդ կազմակերպությունների ներսում ունեն ամենամեծ կշիռը։ Ո՞րն է այդ ամբիոնների իմաստը, եթե մենք բոլորս տեսնում ենք, որ որևէ իրական վերահսկողություն կամ համաշխարհային մեխանիզմ դեպի հավասար և արդար խաղաղություն գոյություն չունի։

Այս մտորումները, թեև ծանր են, անհրաժեշտ են, քանի որ դրանք ստիպում են մեզ վերագնահատել աշխարհի կարգը, որը մենք համարում էինք տրամաբանական և կանխատեսելի։

Ինչևէ, իմ ուշադրությունը գրավում են նաև մեր երկրի ներքին խնդիրները։ Երևանի մայթերը, պոլիկլինիկաների, մանկապարտեզների հարակից տարածքները բարձիթողի վիճակում են։ Թե բա 21000 մարդ է եկել հրապարակ։ 96%-ը հայ չի եղել։ Որևէ տեխնիկա չի աշխատել և չի աշխատում, աղ ու ավազն էլ են խնայել։

Ես կարծում եմ, որ երբեմն ավելի բարվոք կլիներ, եթե Շիրակի մարզպետի փոխարեն աթոռին մի տուփ կոնֆետ դրած լիներ։ Նիկոլենք անարդարացի են վարվում Տավրոսի նկատմամբ՝ նրա պարանոցից չկախելով «Իրենց ժամանակների հերոսի» դափնիները։

Այս ամենը միասին ստեղծում է մի պատկեր, որտեղ աշխարհի և մեր երկրի իրականությունը հեռու է լինում այն պատկերներից, որոնք մեզ ներկայացվում են։

Իրենց ժամանակների հերոսի դափնիները

Այսօրվա իրականությունը լցված է հարցական նշաններով։ Ինչպե՞ս է հնարավոր, որ մարդ, ով իշխանության գլուխներին հասել է ծիծաղելի, թեթևաշարժ ճանապարհով՝ 7000 դրամի պարտքի պատճառով դատարանից դուրս գալուց հետո, այժմ դառնում է «հերոս», որին չեն կախում «Իրենց ժամանակների հերոսի» դափնիները։

Իրականում հենց նա է այս ժամանակների արժանի «հերոսը»։ Նրա վերելքը, որը սկսվեց Նիկոլի իշխանության օրոք, ցույց է տալիս, թե ինչպես է իշխանությունը փոխում մարդկանց դերը և դատողությունը։

Այս «հերոսի» կերպարը ոչ միայն բարձր պաշտոնի զբաղեցումն է, այլև նրա մասնակցությունը նիկոլական աղանդի կեղծ պատարագներին։ Նա ոչ միայն գրոհում է Մայր Տաճարի վրա, այլև հայհոյում է հոգևորականներին, իսկ իր վարքագիծը հասնում է այնպիսի ցածր աստիճանի, որ նույնիսկ շալվարը իջեցնելու պատրաստակամություն է ցուցաբերում տարեց կնոջ դիմաց։

Սա Նիկոլի ժամանակների իրական «հերոսի» դիմանկարն է։ Եվ ցավոք, իշխանության մեջ նման արժեհամակարգ կրող «հերոսների» պակասություն չի զգացվում։ Տպավորություն է, որ ինչ-որ մի կառույց հատուկ կազմված ցուցակով նմանատիպ «հերոսներին» տեղավորել է իշխանության տարբեր օղակներում։

Այս ամենի ֆոնին, երբ Երևանի մայթերը, պոլիկլինիկաների և մանկապարտեզների հարակից տարածքները բարձիթողի վիճակում են, երբ 21000 մարդու հավաքի 96%-ը հայ չէ, երբ որևէ տեխնիկա չի աշխատում, իսկ աղն ու ավազը խնայում են, հարցը դառնում է ոչ թե «Ինչո՞ւ չեն կախում դափնիները», այլ «Ինչո՞ւ է հնարավոր, որ նման մարդիկ հասել են այսքան բարձր աստիճանի»։

Իհարկե, ավելի լավ կլիներ, եթե Շիրակի մարզպետի աթոռին մի տուփ կոնֆետ լիներ, քան նմանատիպ «հերոս»։

Իմ ընտանիքի վաստակը և իմ պատասխանը պետությանը

Ստացված ծանուցումը դատախազությունից, որը վերաբերում է իմ հասցեին և իմ ընտանիքի անդամներին պատկանող մի շարք գույքերի բռնագանձմանը, հանգեցրել է մի քանի կարևոր հարցերի բարձրացման։

Այս գործընթացը, որը պետական մարմիններն անվանում են «բռնագանձում», իսկ ես համարում եմ պարզապես «խլում», ոչ միայն անհարգալից է նկատմամբ իմ անձի, այլև իմ ընտանիքի տարիների քրտնաջան աշխատանքի, ստեղծած արժեքի և պետությանը վճարած հարկերի նկատմամբ։

Այս գործողությունը, որը հանրությանը ներկայացվում է որպես ապօրինի գույքի հայտնաբերման և բռնագանձման գործընթաց, իրականում ծառայում է միայն մեկ նպատակին՝ իմ անունը և իմ ընտանիքի անունը կապել ապօրինականության հետ, ստեղծելով հեթական շոու։

Իմ ունեցվածքի ետևում կան միայն օրինական, հաշվեգրված և պետության կողմից հաստատված եկամուտներ, որոնք ստացվել են իմ և իմ ընտանիքի անդամների տարիների աշխատանքի արդյունքում։ Ես չեմ մտահոգվում։ Իրավիճակը, որը ստեղծվել է, ինձ հնարավորություն է տալիս հանրությանը մանրամասն ներկայացնել իմ ընտանիքի կատարած աշխատանքը, ստեղծած աշխատատեղերը և պետությանը վճարած հարկերը։ Ես կանեմ դա, քանի որ չեմ թույլ տալու, որ իմ ընտանիքի տարիների վաստակը և անունը արատավորվեն։

Ես, ի տարբերություն այն մարդկանց, ովքեր պատվերով հոդվածներ են գրում, պետական տենդերներ են շահում և բարձր պաշտոններ են զբաղեցնում՝ ապօրինի հարստանալու նպատակով, իմ ընտանիքի անունը և արժանահավատությունը պաշտպանում եմ իմ սեփական աշխատանքով և սկզբունքներով։

ՀՀ Գերագույն մարմնի ներկայացուցիչ, ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր
Իշխան Սաղաթելյան

Թուրքիայի ռազմական անվտանգության նոր հարցականները և ԱՄՆ-ի նոր ռազմավարությունը

Վերջին շաբաթներին տեղի ունեցած մի շարք անսպասելի և վիճահարույց իրադարձություններ Թուրքիայի համար ստեղծել են նոր, ավելի մեծ հարցականներ՝ վերաբերելով երկրի ռազմական անվտանգությանը և դիրքին տարածաշրջանում։

Սկսենք վերջինից։ Թուրքական առևտրային նավերի վրա հարձակումները Սև ծովում և նույնիսկ Աֆրիկայի ափերի մոտ, ինչպես նաև Թուրքիայի ռազմական ինքնաթիռի կործանումը, որի հետևանքով զոհվեցին 20 զինծառայող, բոլորը տեղի են ունեցել ոչ թե պատահական, այլ միմյանց հետ փոխկապակցված հաջորդականությամբ։

Այս իրադարձությունների ֆոնին հատկապես մտահոգություն է առաջացնում ԱՄՆ-ի և Իսրայելի կողմից տարածաշրջանում իրականացվող նոր ռազմական և քաղաքական նախաձեռնությունների ակտիվացումը։

Իսրայելը, Հունաստանը և Հարավային Կիպրոսը, Միացյալ Նահանգների աջակցությամբ, ակտիվորեն զարգացնում են ռազմական համագործակցությունը՝ նպատակ ունենալով ստեղծել «Արագ արձագանքման համատեղ ուժեր»։ Այս երեք երկրները նաև ցանկանում են վերակենդանացնել երկու հիմնական նախագիծ՝ 1) EastMed-ը, որը նախատեսում է իսրայելական գազի տեղափոխումը Եվրոպա, և 2) Հնդկաստան-Մերձավոր Արևելք-Եվրոպա միջանցքը (IMEC), որը նախատեսվում է որպես Չինաստանի «Նոր Ալիք» նախագծի հակակշիռ։

ԱՄՆ-ի և Իսրայելի ազդեցությունը զգալիորեն աճում է նաև Անդրկովկասում։ Իսրայելը ռազմական հարաբերություններ է զարգացնում Ադրբեջանի հետ, իսկ Միացյալ Նահանգները ակտիվորեն աջակցում է Զանգեզուրի միջանցքի ստեղծմանը՝ այն դիտարկելով որպես «Թրամփի երթուղի»։

Այս ամենի հետ կապված է նաև Սիրիայի իրավիճակը։ ԱՄՆ-ի և Իսրայելի կողմից աջակցվող «Սիրիական դեմոկրատական ​​ուժերը» (SDF) ակտիվորեն փորձում են ամրապնդել իրենց դիրքերը Սիրիայի հյուսիսում՝ փորձելով փոխել ուժերի հաշվեկշիռը՝ ի վնաս Թուրքիայի և Սիրիայի կենտրոնական կառավարության։ Իսրայելը շարունակում է օկուպացնել Գոլանի բարձունքները՝ ընդլայնելով իր գերիշխանության գոտին։

Ամենակարևոր կետը, որի շուրջ կենտրոնանում են բոլոր այս իրադարձությունները, ԱՄՆ-ի նպատակն է՝ նոր կարգեր ստեղծել Մերձավոր Արևելքում՝ Իսրայելի գերիշխանության ներքո։

Այս վեց գործոնների համադրությունը հանգեցնում է միայն մեկ եզրակացության․ ԱՄՆ-ն և Եվրոպական միությունը փորձում են Թուրքիային օգտագործել որպես գործիք՝ չեզոքացնելու Ռուսաստանի, Իրանի և Չինաստանի ազդեցությունը տարածաշրջանում։ Այս մոտեցումը, որտեղ Թուրքիան դիտարկվում է որպես մանրադրամ, բարձրահասակ է Թուրքիայի ազգային շահերի համար։

Այսպիսով, Թուրքիայի համար առաջ են ծառանացել երկու հիմնական ուղիներ։ 1) Նեոօսմանյան նախագիծը, որի իրագործումը կարող է հանգեցնել Ադրբեջանի և Իսրայելի հետ հակասությունների։ 2) Պանթուրանական նախագիծը, որի հետևանքը կարող է լինել բախում Ռուսաստանի, Չինաստանի և Իրանի հետ։ Որևէ դեպքում Թուրքիան չի կարողանա շահել։

Այս ամենը պարզապես պատահականություն չէ։ Այն ցույց է տալիս, որ ԱՄՆ-ի և Իսրայելի ռազմական և քաղաքական ռազմավարությունը Թուրքիային դիտարկում է որպես խաղարկիչ, ոչ թե հավասարակշռված դաշնակից։

Թրամփի և Զելենսկու հանդիպման արդյունքները: Ուկրաինայի հարցի վերջին փուլը, թե՞ անվերջ պատերազմի սպառնալիքը

Ինչպես հայտնի է, Ֆլորիդայում կայացած հանդիպման ընթացքում ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը և Ուկրաինայի նախագահ Վլադիմիր Զելենսկին փորձեցին գտնել ռուս-ուկրաինական հակամարտության կարգավորման ուղիներ։ Սակայն, հանդիպումից հետո ԱՄՆ նախագահը հայտարարեց, որ բանակցությունները հասել են իրենց վերջին փուլին, և եթե հաջողություն չհասնի, պատերազմը կարող է շարունակվել անվերջ։

Այս հայտարարությունը հակադրվում է Ուկրաինայի կողմից ցուցադրվող անզիջում դիրքորոշմանը, որը, ըստ Թրամփի, դժգոհություն է առաջացրել նրա մոտ։ ԱՄՆ նախագահը կտրուկ նախազգուշացում արեց, որ Ուկրաինան կկորցնի ավելի շատ տարածքներ, եթե չհամաձայնվի խաղաղության համաձայնագրի։ Նա նաև ենթադրեց, որ Ռուսաստանը կարող է զենքի ուժով գրավել Դոնբասի մնացած տարածքները, եթե Կիևը չհասնի արագ համաձայնության։

Հանդիպման ընթացքում Թրամփը շարունակել է ճնշում գործադրել Զելենսկու վրա՝ պահանջելով արագ համաձայնագիր Ռուսաստանի հետ։ Զելենսկին, իր հերթին, հույս ուներ ապահովել լրացուցիչ անվտանգության երաշխիքներ և պարտավորություններ՝ Ուկրաինային օգնություն ցուցաբերելու համար, ինչը կապահովեր Թրամփի ամուր աջակցությունը։

ԱՄՆ նախագահը նաև առաջարկեց անձամբ ներկայացնել խաղաղության ծրագիրը Ուկրաինայի խորհրդարանին և վստահեցրեց, որ եռակողմ հանդիպումը Պուտինի և Զելենսկու միջև կարող է տեղի ունենալ համապատասխան ժամանակին։

Այս ամենի ֆոնին Թրամփի հայտարարությունը, թե այս հակամարտությունը կամ կավարտվի, կամ կշարունակվի հավերժ, ակնարկում է, որ ԱՄՆ-ի դիրքորոշումը փոխվել է։ Նա այլևս չի պատրաստվում անսահմանափակ աջակցել Ուկրաինային, եթե Կիևը չի պատրաստվում զիջումներ անել։

Այսպիսով, Թրամփի և Զելենսկու հանդիպումը կարելի է գնահատել որպես ռուս-ուկրաինական հակամարտության հիմնական դերակատարների միջև լարվածության և տարաձայնությունների ակնհայտ արտահայտություն։ Այն նաև ցույց է տալիս, որ ԱՄՆ-ի դիրքորոշումը հակամարտության կարգավորման հարցում կարող է զգալիորեն փոխվել, ինչը կարող է ունենալ ոչ միայն ռազմական, այլև քաղաքական և տնտեսական հետևանքներ։

Երևան-Գյումրի մայրուղին սահանդաշտ է դարձել՝ ժամը մեկ մի մեքենա ճանապարհից դուրս է թռնում

ՀՀ Տարածքային կառավարման և ենթակառուցվածքների նախարար Դավիթ Խուդաթյանի գործողությունները, որոնք, ըստ աղբյուրների, ներառում են Փաշինյան Նիկոլի հետ միջոցառումների մասնակցություն, հակադրվում են հանրապետության կարևորագույն մայրուղու՝ Երևան-Գյումրի միջպետական ճանապարհի, անցանելիության խնդիրների լուծման անհրաժեշտությանը։

Այս իրավիճակի հետևանքով ճանապարհը դարձել է սահանդաշտ։ Ըստ տեղեկությունների՝ ճանապարհը մաքրելու փոխարեն այնտեղ հերթապահում են պարեկներ, որոնց հիմնական նպատակն է վթարի հետևանքով ճանապարհից դուրս եկած մեքենաներին և վիրավորներին օգնություն ցուցաբերել և տարհանել։

«Մայր Հայաստան» կուսակցության վարչության անդամ Դերենիկ Մալխասյանը իր ֆեյսբուքյան էջում անդրադառնալով այս իրադարձություններին՝ նշել է, որ ներկայիս իշխանությունների գործողությունները բնութագրվում են որպես «գլոբալիստ-խաղաղասերների» մոտեցում։ Նրա կարծիքով՝ նրանց հրապարակային հայտարարությունները և գործողությունները պետք է ընկալվեն հակառակ իմաստով։

Դերենիկ Մալխասյանը համեմատություն է անում հին աշխարհի պատմության հետ՝ նշելով, որ երբ Հռոմ քաղաքը այրվում էր, որի հիմնական տուժողներն աղքատ և անօգնական մարդիկ էին, Հռոմի կայսր Ներոնը հիմներ էր երգում։ Նա նաև նշում է, որ այսպիսի տրամադրություն ցուցաբերելը իշխանավորների կողմից համարվում է խորհրդանշական։

Վերջում Դերենիկ Մալխասյանը պնդում է, որ «հիբրիդային պատերազմ կոչվածը իրականում ՔՊ-ն է հայ ժողովրդի դեմ անում»։

Կճոյանի (Բենթլի Սամո) խոստովանահայրը՝ Արմեն Գալջյան անունով ՔՊ-ականը

Հայտնի է դարձել այն փաստը, որ ՔՊ-ական Արմեն Գալջյանը, որին նշանակել են 10 տիրադավ եպիսկոպոսների խոստովանահայր, հայտարարել է, որ Կճոյան Նավասարդը և մյուս տիրադավերը ճանաչել են իրենց սխալները և ցանկանում են ուղղվել։

Հավանաբար, հենց այս երիտասարդն էլ եղել է Կճոյանի մեղքերի խոստովանահայրը։ Այսինքն՝ Կճոյանը մեղքերը շշնջացրել է այս երիտասարդի ականջին։ Այս ամենից հետո, իբրև հաջորդ քայլ, Փաշինյան Նիկոլն էլ Կճոյանին ինդուլգենցիա է վաճառել։

Այս իրադարձությունների հետևանքով կարելի է եզրակացնել, որ Բենթլի Սամոն, ՔՊ-ի քավարանն անցնելուց հետո, արդեն իսկ 5 պակաս դեմք է։

Այս մտքերը հրապարակվել են «Մայր Հայաստան» կուսակցության վարչության անդամ Դերենիկ Մալխասյանի ֆեյսբուքյան էջում։ Նրա կարծիքով՝ գլոբալիստ-խաղաղասերների բոլոր հրապարակային կոչերը պետք է ընկալել ճիշտ հակառակ բովանդակությամբ։

Նա նաև համեմատություն է անում Հռոմի այրման հետ, երբ Ներոնը, որի հիմնական տուժողներն աղքատներն էին, հիմներ էր երգում։

Այս ամենի ֆոնին իշխանավորների տրջիկ տալը կլկլոցների տակ շատ խորհրդանշական է։ Նրա կարծիքով՝ հիբրիդային պատերազմ կոչվածը իրականում ՔՊ-ն է հայ ժողովրդի դեմ։