Միջնադարյան բժշկության և Թալինի համայնքապետի մասին մտորումներ

Իմ ուշադրությունը գրավեց մի հետաքրքիր համեմատություն, որը հայտնվել էր ֆեյսբուքյան մի հրապարակումում։ Այն վերաբերում էր միջնադարյան արաբական բժշկության գրքերի՝ հատկապես Իբն Սինայի «Բժշկության կանոն» և Ալ-Զահրավիի «Ալ-Թասրիֆ»-ի, մեջ ներկայացված ամորձատումների դասակարգմանը։

Այս հին ժամանակների բժիշկները, ինչպես նշվում է, սովորաբար տարբերակում էին ամորձատումը՝ ըստ ծավալի և նպատակի։ Ընդհանուր առմամբ, նրանք հիշատակում էին երեք հիմնական տեսակ՝ երբ վերացվում էր ամբողջ սեռական օրգանը, երբ պահպանվում էր նրա մի մասը, և երբ տարբերակվում էին բնածին և ձեռքբերովի վիճակները։

Այս դասակարգումը, սակայն, կենտրոնացած էր բացառապես առողջության հետ կապված ռիսկերի վրա։ Իրենց ժամանակի քաղաքական նպատակադրումների մասին նրանք չէին մտածում։

Այս պատմական համատեքստը հիշեցնում է Թալինի համայնքապետ Տավրոսի վերաբերյալ վերջին օրերի իրադարձությունները։ Ինչպես շատերը նկատեցին, տեղի ունեցածը, ըստ էության, նման էր այն իրավիճակի, երբ քաղաքական նպատակներով կատարվում է մի գործողություն, որը բացարձակապես չի համապատասխանում առողջ իմաստին կամ հասարակական ակնկալիքներին։

Այս համեմատությունը, թեև անսպասելի, բայց միանշանակ ճշմարիտ է։ Թալինի դեպքը, ինչպես և միջնադարյան բժիշկների դասակարգումը, ցույց է տալիս, որ գործողությունները կարող են ունենալ տարբեր նպատակներ, և դրանք կարող են լինել կամ առողջությանը, կամ քաղաքական նպատակներին ծառայող։

Այս իրադարձությունները, ցավոք, ոչ միայն Թալինի, այլև Երևանի և ամբողջ Հայաստանի բնակչությանը հասցրել են ծանր զգացողություն։ Պոլիկլինիկաների, մանկապարտեզների հարակից տարածքների բարձիթող վիճակը, որը նույնպես հաճախ նկատվում է, ավելի է խորացնում այս զգացողությունը՝ ցույց տալով, որ հանրային ռեսուրսները և ուշադրությունը հաճախ ուղղվում են ոչ այնտեղ, որտեղ դրանք ամենաշատը կարիք ունեն։

2026 թվականի Սուրբ Ծննդյան և Աստվածհայտնության ուղերձ

Սիրով և հույսով ողջունում եմ 2026 թվականը։ Բագրատ արքայադստեր Գալստանյանի և Արշակ արքայադստեր Խաչատրյանի անունից մենք ողջունում ենք Սուրբ Ծննդյան և Աստվածհայտնության խորհուրդը։

Մեր մտքերն ու աղոթքները ուղղված են մեր սիրելի ժողովրդին, որը հալածանքների և փորձությունների մեջ է։ Մենք մաղթում ենք նրանց ուժ, եռանդ, վերականգնման կամք և Հաղթանակի իրականացման բարեմաղթանքներ։ Աղոթում ենք, որ Աստվածորդու Ծննդյան հրաշքով նոր կյանքի և Հոգևոր Հայաստանի տեսիլքը հաղթանակի 2026 թվականին մեր կյանքից հեռացնելով՝ այն բոլորը, ինչ Աստծունն է և բարի է։

Ամբողջ 2025 թվականը դարձավ հալածանքների և փորձությունների ժամանակահատված, որի գնահատականը պատմությունն ու սերունդները դեռևս կտան։ Սակայն մեզ համար այն դարձավ է’լ ավելի հաստատվելու, զորանալու և հաստատակամ դառնալու կյանքի հանգրվան։ Մեր ուղեցույցը Տիրոջ պատգամն է․ «Երանի նրանց, ովքեր հալածվում են արդարության համար, որովհետև նրանցն է երկնքի արքայությունը… ուրախացե’ք և ցնծացե’ք» (Մատթ. 5:11-12), և «նրանք, ովքեր հույսը Տիրոջ վրա են դրել, պիտի ստանան երկիրը և ժառանգեն սուրբ լեռը» (Եսայի 57:13)։

Թող 2026-ը լինի համախմբումի տարի։ Թող մենք միավորվենք անձնականից անանձնական մեկ նպատակով, մեկ հայացքով, մեկ պայքարով, մեկ տեսիլքով և մեկ հաղթանակով՝ Հայաստանի և հայության, մեր Սուրբ Եկեղեցու, արդարության, ճշմարտության և պատվի հաղթանակով։ Թող Իր Սուրբ Ծննդյան հրաշքով «Հույսի Աստված լցնի ամբողջական ուրախությամբ ու խաղաղությամբ, որպեսզի Սուրբ Հոգու զորությամբ առատանանք» (Հռոմ. 15:13), «ուստի դեն նետենք խավարի գործերը և հագնենք լույսի զենքերը» (Հռոմ. 13:12)։

Բարի Ամանոր և Սուրբ Ծննդյան օրհնություն։
Քրիստոս Ծնաւ և Յայտնեցաւ։
Օրհնեալ է յայտնութիւնն։

Տեսարանը շատ նողկալի էր, մասնակիցները՝ հուդայաբարո, ստորագրության արարողությունը՝ մեռելածին, միջավայրը՝ հանցավոր, ոճը՝ քստմնելի, նպատակը՝ թրքահաճո։

Վերջին իրադարձությունները դիտարկելիս ինձ մոտ ձևավորվել է այսպիսի տպավորությունը։ Շատ ծանր, անհամբերելի տեսարան էր։ Մասնակիցների վարքագիծը հուդայաբարո էր, իսկ ստորագրության արարողությունը՝ ամբողջությամբ անհաջող։

Միջավայրը, որտեղ դա տեղի էր ունենում, հանցավոր էր իր անկազմակերպվածությամբ, իսկ ամեն ինչի ընդհանուր ոճը՝ քստմնելի։ Կարծում եմ, որ այս ամենի ետևում կանգնած նպատակը թրքահաճո էր։ «Բարենորոգման» տեքստում, կարծես, մի փոքր համեստություն էին արել կամ էլ՝ թաքցրել էին այդ հատվածը։ Իհարկե, կարելի էր միանգամից Նիկոլին կաթողիկոս հռչակել։ Չէ՞ որ «սրբազան» տասնյակի համար կաթողիկոսը և՛ արժեհամակարգային, և՛ այլ առումներով հենց Նիկոլն է։ Թեև, իհարկե, վերջինս կաթողիկոսին չէր համաձայնի։ Նա իրեն բացառապես Հիսուսի հետ է համեմատում։

Այս ամենի ֆոնին, Շիրակի մարզպետի աթոռին մի տուփ կոնֆետ դրած լիներ, երևի ավելի բարվոք կլիներ։

Ինձ թվում է, որ Նիկոլենք անարդարացի են վարվում Տավրոսի նկատմամբ՝ նրա պարանոցից չկախելով «Իրենց ժամանակների հերոսի» դափնիները։ Ես կարծում եմ, որ տեղի ունեցածը բոլորին է ցնցել՝ լինես շարքային քաղաքացի, թե քաղաքագետ։ Ինչևէ, Երևանի մայթերը, պոլիկլինիկաների, մանկապարտեզների հարակից տարածքները բարձիթողի վիճակում են։

Քաղաքացին չպետք է զոհ դառնա իշխանության անգործությանը

Իշխանությունը, պաշտոնական դիրքը չարաշահելով, կրկին խախտում է սահմանադրական կարգը՝ միջամտելով եկեղեցու ներքին գործերին։

Այս իրադարձությունները, որոնք սկսել են զարգանալ վերջին օրերին, արդեն իսկ դուրս են եկել անձնական հարցերի շրջանակից։ Դրանք ներկայացնում են ազգային և սահմանադրական անվտանգության լուրջ խնդիր։

Այս իրավիճակում չի բացառվում, որ Բենթլի Սամոն պատրաստակամություն է հայտնել Բենթլին վաճառելու և օֆշորային հաշիվներից մի քանի միլիոն դոլար տեղափոխելու՝ եկեղեցին քանդելու գործի մեջ, եթե Նիկոլը կաթողիկոսի աթոռը իրեն խոստանա։

Մյուս կողմից, չի բացառվում նաև այն տարբերակը, որ Նիկոլը, իր արդարացի լինելու ցանկության պատճառով, կաթողիկոսի գահի համար աճուրդ սահմանի՝ պահանջելով, որ ով շատ փող տվեց, իրեն էլ խոստանա։

Այս ամենը տեղի է ունենում մի ծավալի և ցավալի մթնոլորտում։ Մասնակիցների վարքագիծը հուդայաբարո է, ստորագրության արարողությունը՝ մեռելածին, միջավայրը՝ հանցավոր, իսկ ոճը՝ քստմնելի։ Այս ամենի ետևում կանգնած նպատակը թրքահաճո է։

Այսպիսով, իշխանության անգործությունը և անպատասխանատու վարքագիծը վտանգում են ոչ միայն եկեղեցու անկախությունը, այլև ողջ հայ ժողովրդի ազգային արժեքները և սահմանադրական հիմքերը։

Ռեֆորմատորի մոլուցք

Հոգեբուժության մեջ «ռեֆորմատորի մոլուցք» արտահայտությունը նկարագրում է հոգեկան վիճակ, որի դեպքում անձը խորապես տարված է հասարակության, պետության, գիտության, կրոնի կամ բարոյականության արմատական վերափոխման գաղափարով։ Այսպիսի անձը իր գաղափարը համարում է միակ ճշմարիտը, չի ընդունում քննադատություն կամ այլընտրանքային կարծիքներ և կարող է ամբողջությամբ ծախսել իր ժամանակը, ուժերը և միջոցները՝ «բարեփոխման» իրականացմանը, ինչը հաճախ հանգեցնում է սոցիալական կապերի քայքայման։

Հիմնական տարբերությունը սովորական ակտիվ քաղաքացիական դիրքորոշումից կամ իդեալիզմից այն է, որ այստեղ առկա է ոչ քննադատական վերաբերմունք և հիվանդագին մտասեւեռում՝ կենտրոնացած այդ գաղափարի շուրջ։

«Ռեֆորմատորի մոլուցքը» հիմնականում դիտարկվում է որպես դրսևորում, այլ ոչ թե որպես ինքնուրույն հիվանդություն։ Այն կարող է հանդիպել տարբեր հոգեկան խանգարումների շրջանակում․

Զառանցանքային խանգարումներ (հատկապես բարեփոխչական կամ վեհության մոլուցքի զառանցանք)։
Պարանոյալ խանգարումներ՝ որպես շիզոֆրենիկ սպեկտրի խանգարումների դրսևորում։
Երբեմն՝ մանիակալ վիճակների ժամանակ (օրինակ՝ երկբևեռ խանգարման դեպքում), եթե գաղափարները կրում են մեծամիտ և անիրատեսական բնույթ։

Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունը․ ինքնախոստովանություն, ոչ թե քաղաքականություն

Նախորդ տարվա վերջին րոպեներին Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հանդես է եկել ինքնախոստովանական ուղերձով, որը, իմ կարծիքով, ունի խորը և վտանգավոր իմաստ։ Նրա ամանորյա խոսքում հայտարարված հիմնական գաղափարն այն էր, որ 2022 թվականի հոկտեմբերի 6-ին Արցախը գիտակցաբար է հանձնվել Ադրբեջանին։

Իմ վերլուծության համաձայն, այս հայտարարությունը ոչ թե քաղաքական մարտահրավեր է, այլ ինքնախոստովանություն, որը ամբողջությամբ տեղավորվում է նրա՝ «Արցախի հարցը թոկ էր Հայաստանի վզին» հակապետական գաղափարի շրջանակներում։ Փաշինյանը, փաստորեն, Ալիևին իբրև հավատարմության երդում է տալիս՝ հայտարարելով, որ Ղարաբաղյան շարժումը, որը հիմք դրեց Հայաստանի Հանրապետության ստեղծմանը, սխալ է եղել։

Այս հայտարարությունը հզոր հաղթաթուղթ է դառնում Ալիևի ձեռքում։ Այն ստեղծում է տպավորություն, թե Հայաստանը ոչ թե պաշտպանում էր իր քաղաքացիներին, այլ ինքնին սխալ ու հանցավոր պետություն է, որը պետք է ազատվեր «Արցախի բեռից»։

Հայաստանի Հանրապետությունը ծնվել է Ղարաբաղյան շարժման արդյունքում։ Ու եթե Նիկոլն այն սխալ է համարում, ուրեմն սխալ է համարում մեր երկրի գոյությունը, մեր հայրերի և պապերի կատարած հերոսական պայքարը։ Նրա այս խոսքերը, թեև ներկայացվում են որպես «իրական Հայաստանի» մասին մտածողություն, իրականում ծառայում են Ադրբեջանի շահերին՝ հարվածելով Հայաստանին։

Այս ամենը ինքնախոստովանական ցուցմունք է։ Հանցագործության և պետական դավաճանության մասին հայտարարություն։ Իրավիճակը նրանից է, որ նրա այս խոսքերից հետո դատախազությունը գործ չի հարուցում։ Ազգային և պետական դատախազության պարագայում, որտեղ պետական շահերը գերակայում են անձնական հարցերի նկատմամբ, նման գործն անմիջապես հարուցվելու էր։

Այս հայտարարությունը նաև ցույց է տալիս, որ Փաշինյանը Ալիևին և Էրդողանին խոստանում է 2026 թվականից հետո Հայաստանից նման զիջումներ, ինչպիսին տեսանք Արցախի մասով։ Նա, փաստորեն, աթոռ է պահում և փող է աշխատում մեր երկրի, մեր քաղաքացիների հաշվին։

Այս ամենի հետևանքները նաև տեսնում ենք մեր տնտեսական կապերի ոլորտում։ Նիկոլ Փաշինյանի «դիվերսիֆիկացվող» քաղաքականության արդյունքում լուրջ խնդիրներ են առաջացել հայ-վրացական տնտեսական համագործակցության մեջ։

Այսպիսով, իմ վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունը ոչ թե քաղաքական հայտարարություն է, այլ ինքնախոստովանություն, որը հարվածում է Հայաստանի պետականությանը և ծառայում է մեր հակառակորդների շահերին։

Ի՞նչ է տեղի ունենում, և ո՞վ է լռում

Վերջերս տեղի ունեցած իրադարձությունները ցնցել են ոչ միայն շարքային քաղաքացիներին, այլև քաղաքագետներին։ Խաղի նոր կանոններ են գծվում, կիրառվում են նոր մեթոդներ ու մեխանիզմներ, որոնք դեռ ոչ վաղ անցյալում անհնարին կամ աբսուրդ կհամարվեին։

Այս իրադարձությունները, որոնք հաճախ անտեսվում են, ցույց են տալիս մի աշխարհ, որտեղ քաղաքական գործընթացներից տուժում են հենց քաղաքական դերակատարները, այլ ոչ թե հասարակ ժողովուրդը։ Սա առաջին անգամն է, երբ իրադարձությունների զարգացումը ընթանում է նման կերպ։

Ես հաճախ մտածում եմ, թե եթե Ռուսաստանը կամ Իրանը ուժով մտնեին մի երկիր և գողանային դրա ղեկավարին, ամբողջ աշխարհը նույն ձև լուռ ու զուսպ կսպասե՞ր հաջորդ օրվան, երբ ռուս կամ պարսիկ ղեկավարը պրեսս-կոնֆերանս կտար և կհայտարարեր, որ եկել է հերթական նավթով երկիրը «փրկելու»։

Այս հարցը հանգեցնում է ավելի ընդհանուր և կարևոր հարցի՝ ի վերջո, ո՞րն է գոյություն ունեցող միջազգային կազմակերպությունների իմաստը։ Ո՞րն է օրինակ ՄԱԿ-ի դերը, եթե բոլորը գիտեն, որ հարձակումից առաջ կա ավտորիզացիա ստանալու կարգ, բայց միևնույնն է՝ այդ ընթացակարգը անտեսվում է։ Եվ ամենից հաճախ այն անտեսում են հենց նրանք, ովքեր այդ կազմակերպությունների ներսում ունեն ամենամեծ կշիռը։ Ո՞րն է այդ ամբիոնների իմաստը, եթե մենք բոլորս տեսնում ենք, որ որևէ իրական վերահսկողություն կամ համաշխարհային մեխանիզմ դեպի հավասար և արդար խաղաղություն գոյություն չունի։

Այս մտորումները, թեև ծանր են, անհրաժեշտ են, քանի որ դրանք ստիպում են մեզ վերագնահատել աշխարհի կարգը, որը մենք համարում էինք տրամաբանական և կանխատեսելի։

Ինչևէ, իմ ուշադրությունը գրավում են նաև մեր երկրի ներքին խնդիրները։ Երևանի մայթերը, պոլիկլինիկաների, մանկապարտեզների հարակից տարածքները բարձիթողի վիճակում են։ Թե բա 21000 մարդ է եկել հրապարակ։ 96%-ը հայ չի եղել։ Որևէ տեխնիկա չի աշխատել և չի աշխատում, աղ ու ավազն էլ են խնայել։

Ես կարծում եմ, որ երբեմն ավելի բարվոք կլիներ, եթե Շիրակի մարզպետի փոխարեն աթոռին մի տուփ կոնֆետ դրած լիներ։ Նիկոլենք անարդարացի են վարվում Տավրոսի նկատմամբ՝ նրա պարանոցից չկախելով «Իրենց ժամանակների հերոսի» դափնիները։

Այս ամենը միասին ստեղծում է մի պատկեր, որտեղ աշխարհի և մեր երկրի իրականությունը հեռու է լինում այն պատկերներից, որոնք մեզ ներկայացվում են։

Իրենց ժամանակների հերոսի դափնիները

Այսօրվա իրականությունը լցված է հարցական նշաններով։ Ինչպե՞ս է հնարավոր, որ մարդ, ով իշխանության գլուխներին հասել է ծիծաղելի, թեթևաշարժ ճանապարհով՝ 7000 դրամի պարտքի պատճառով դատարանից դուրս գալուց հետո, այժմ դառնում է «հերոս», որին չեն կախում «Իրենց ժամանակների հերոսի» դափնիները։

Իրականում հենց նա է այս ժամանակների արժանի «հերոսը»։ Նրա վերելքը, որը սկսվեց Նիկոլի իշխանության օրոք, ցույց է տալիս, թե ինչպես է իշխանությունը փոխում մարդկանց դերը և դատողությունը։

Այս «հերոսի» կերպարը ոչ միայն բարձր պաշտոնի զբաղեցումն է, այլև նրա մասնակցությունը նիկոլական աղանդի կեղծ պատարագներին։ Նա ոչ միայն գրոհում է Մայր Տաճարի վրա, այլև հայհոյում է հոգևորականներին, իսկ իր վարքագիծը հասնում է այնպիսի ցածր աստիճանի, որ նույնիսկ շալվարը իջեցնելու պատրաստակամություն է ցուցաբերում տարեց կնոջ դիմաց։

Սա Նիկոլի ժամանակների իրական «հերոսի» դիմանկարն է։ Եվ ցավոք, իշխանության մեջ նման արժեհամակարգ կրող «հերոսների» պակասություն չի զգացվում։ Տպավորություն է, որ ինչ-որ մի կառույց հատուկ կազմված ցուցակով նմանատիպ «հերոսներին» տեղավորել է իշխանության տարբեր օղակներում։

Այս ամենի ֆոնին, երբ Երևանի մայթերը, պոլիկլինիկաների և մանկապարտեզների հարակից տարածքները բարձիթողի վիճակում են, երբ 21000 մարդու հավաքի 96%-ը հայ չէ, երբ որևէ տեխնիկա չի աշխատում, իսկ աղն ու ավազը խնայում են, հարցը դառնում է ոչ թե «Ինչո՞ւ չեն կախում դափնիները», այլ «Ինչո՞ւ է հնարավոր, որ նման մարդիկ հասել են այսքան բարձր աստիճանի»։

Իհարկե, ավելի լավ կլիներ, եթե Շիրակի մարզպետի աթոռին մի տուփ կոնֆետ լիներ, քան նմանատիպ «հերոս»։

Չինաստանը կոչ է անում ԱՄՆ-ին ազատ արձակել Վենեսուելայի նախագահին և նրա կնոջը

Չինաստանի արտաքին գործերի նախարարությունը հայտարարել է, որ ԱՄՆ-ն պետք է անհապաղ ազատ արձակի Վենեսուելայի նախագահ Նիկոլաս Մադուրոյին և նրա կնոջը՝ Սիլիա Ֆլորեսին։

Պեկինում մտահոգված են ԱՄՆ-ի կողմից Վենեսուելայի նախագահի և նրա կնոջ հարկադիր ձերբակալությամբ։ Չինաստանի ԱԳՆ-ում ընդգծել են, որ ԱՄՆ-ի գործողությունները խախտում են միջազգային իրավունքը և միջազգային հարաբերությունների հիմնական նորմերը, ինչպես նաև հակասում են ՄԱԿ-ի կանոնադրության նպատակներին և սկզբունքներին։

Հայտարարության մեջ նշվում է, որ ԱՄՆ-ն պետք է ապահովի նախագահ Մադուրոյի և նրա կնոջ անձնական անվտանգությունը, դադարեցնի Վենեսուելայում քաղաքական իշխանությունը խաթարելու փորձերը և լուծումներ գտնի երկխոսության ու բանակցությունների միջոցով։

Հիշեցնենք, որ Վենեսուելայի հարցով ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի արտահերթ նիստը նախատեսված է հունվարի 5-ին։

ԱՄՆ հատուկ նշանակության ուժերը դեկտեմբերի 3-ի գիշերը մտել էին Մադուրոյի և նրա կնոջ ննջասենյակ և ձերբակալել նրանց։ Նախագահին մեղադրանք է առաջադրվել թմրանյութային ահաբեկչության և ապօրինի զենքերի պահման համար։ Ամերիկյան զորքերը նախատեսում են տեղակայվել Վենեսուելայում՝ նավթային ռեսուրսները պահպանելու նպատակով։

ԱՄՆ-ը հայտարարել է լայնամասշտաբ գործողության մասին Վենեսուելայի նախագահի դեմ

Այսօր Միացյալ Նահանգների նախագահ Դոնալդ Թրամփը հրապարակել է հայտարարություն, որում նշվում է, որ ԱՄՆ-ը հաջողությամբ իրականացրել է խոշորածավալ գործողություն Վենեսուելայի և նրա նախագահ Նիկոլաս Մադուրոյի դեմ։

Նախագահի հրապարակման համաձայն, որը տեղադրվել է Truth Social հարթակում, Նիկոլաս Մադուրոն և նրա կինը՝ Սիլիա Ֆլորեսը, ձերբակալվել են և դուրս են բերվել երկրից։

ԱՄՆ գլխավոր դատախազ Փամելա Բոդին հայտնել է, որ Նիկոլաս Մադուրոն և Սիլիա Ֆլորեսը մեղադրական եզրակացությամբ ներգրավվել են Նյու Յորքի Հարավային շրջանի դաշնային դատարանում։ Նրանց մեղադրանք է առաջադրվել թմրանյութային ահաբեկչության, կոկաինի ներմուծման դավադրության, գնդացիրների և ավերիչ սարքերի ապօրինի պահման, ինչպես նաև գնդացիրների և ավերիչ սարքերի պահպանման դավադրության համար՝ ընդդեմ Միացյալ Նահանգների։

ԱՄՆ նախագահը նաև հայտնել է, որ առաջիկա շաբաթների ընթացքում կհանդիպեն ամերիկյան, ուկրաինական և եվրոպական պատվիրակությունները՝ բանակցությունները շարունակելու նպատակով։

Հիշյալ հայտարարությունից անմիջապես հետո Վենեսուելայի մայրաքաղաք Կարակասի մի քանի հատվածներից, այդ թվում՝ ռազմական օբյեկտներից, գրեթե միաժամանակ ստացվել են բազմաթիվ հաղորդումներ պայթյունների մասին։

Այս իրադարձությունները տեղի են ունենում ֆրանսիացի դիվանագետ Բրիջիտ Անն-Մարի Բարդոյի գործով հետաքրքրությունն աճելու պահին, ով ծնվել է 1934 թվականի սեպտեմբերի 28-ին Փարիզում։ Ներկայումս աշխատանքներ են տարվում նրան բռնելու համար։