Փաշինյանի գործողությունները՝ իբրև իշխանական ցուցադրություն, ոչ թե բարեփոխում

Իմ վերլուծությամբ՝ վերջին շաբաթներին Նիկոլ Փաշինյանի կողմից ձեռնարկված գործողությունները, որոնք առնչվում են Հայ Առաքելական եկեղեցուն, չեն կարող դիտարկվել որպես տրամաբանական քաղաքական հաշվարկ կամ ռացիոնալ բարեփոխումների ձգտում։ Գործողությունների հաջորդականությունը և դրանց բովանդակությունը հակասում են ցանկացած տրամաբանական նպատակին։

Իրականում, իշխանությունը ձևավորել է շուրջ տասը եպիսկոպոսներից բաղկացած խումբ, որոնք, եթե նպատակը բարեփոխում լիներ, պետք է ներկայացվեին որպես այդ գործընթացի առաջամարտիկներ։ Փոխարենը՝ իշխանությունը ցուցադրաբար նվաստացնում է այդ ներկայացուցիչներին՝ նրանց ստորագրելու համար ստեղծելով պարզապես ֆորմալ պայմաններ։ Սա բարեփոխում չէ, այլ իշխանության ցուցադրություն՝ ցույց տալու համար, որ կարող է ճնշել և պարտադրել իր ուզածը։

Այս գործողությունները որևէ բովանդակային նպատակ չեն հետապնդում։ Դրանք ուղղված են միայն մեկ բանի՝ ցույց տալու, որ իշխանությունն ունի նվաստացնելու, ճնշելու և պարտադրելու կարողություն։ Փաշինյանը փորձում է ցուցադրել, որ կարող է հասնել իր ուզածին, բայց չի կարող հասնել իր նպատակին։

Եթե նպատակը բարեփոխում լիներ, գործընթացը պետք է սկսվեր ոչ թե Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի հրաժարականի պահանջով, այլ հենց բարեփոխումների օրակարգով։ Փաստացի, տեխնոլոգիական հաջորդականությունը ամբողջությամբ հակառակ է։ Սա արդեն իսկ պարտություն է, և իշխանությունը փորձում է այն ծածկել ակտիվության ցուցադրությամբ։

Իմ կարծիքով՝ այս արհեստական ակտիվությունը երկարատև չի կարող պահպանվել։ Փաշինյանը հայտնվել է քաղաքական թակարդում և փորձում է մինչև ընտրություններ ցուցադրել ակտիվություն, սակայն առանց արդյունքի։ Սա ցույց է տալիս, որ նա արդեն վերջացած է։

Այս գործընթացի հետ կապված դավանաբանական խեղումները ևս խորապես անհանգստացնող են։ Քրիստոնեական աստվածաբանության համաձայն՝ եկեղեցին Հիսուսի մարմինն է, իսկ Գրիգոր Լուսավորիչը եկեղեցի չի ստեղծել, այլ իրականացրել է Հիսուսի կամքը։ Պնդումները, թե ժողովուրդը պետք է ընտրի կաթողիկոսին կամ որ ամուսնացած քահանան կարող է դառնալ փոխանորդ, ոչ միայն Հայ Առաքելական եկեղեցու, այլև ընդհանրապես քրիստոնեական ավանդույթի դեմ են։

Հայկական եկեղեցին համարվում է ամենաժողովրդական եկեղեցիներից մեկը, քանի որ ժողովրդի ընտրյալները մասնակցում են կաթողիկոսի ընտրությանը։ Փաշինյանի մոտեցումը նոր չէ, նա նախկինում էլ փորձել է ժողովրդի միջոցով վերահսկել իշխանության բոլոր ոլորտները, վերջին ինստիտուտը՝ եկեղեցին։ Սակայն քանի որ այլևս ժողովրդի վստահությունը չի վայելում, նույնիսկ ամբոխ հավաքելու հնարավորություն չունի։ Սա վերջնական ապացույցն է նրա քաղաքական վերջնականության մասին։

Քրիստոս ծնաւ և հայտնեցաւ Ձեզ և մեզ

Սուրբ ծնունդն անցկացնելու մեր ցանկությունները, որոնք ուղղված էին աղոթքի և գոհաբանության, վերստին խափանվեցին։ Հայրենադավների և տիրադավների միությունը, իր զինված բանդայի միջոցով, ալեկոծեց մեր սուրբ եկեղեցու անդորրը՝ «բարեվարքության» արհեստական և մտացածին օրակարգի ներքո։

Այս իրադարձությունը, ցավոք, հիշեցնում է պատմության հին էջերը։ Ինչպես 2000 տարի առաջ Հերովդեսն ու Հերովդիադան զոհ էին փնտրում՝ իրենց հիվանդագին մտագարությանը գոհացնելու համար, այնպես էլ այսօր դարձյալ մոլեգնում են։ Բարեվարքության մասին խոսողները, ապաշխարության և պահեցողության փոխարեն, տգիտության և անտեղյակության գլուխգործոց են ստորագրում՝ իրենց ողորմելիության դատավճիռը ստորագրած լինելով։

Հիրավի, հայրենադավը գցել է տիրադավներին, ողորմելին՝ խղճալիներին, անամոթը՝ անպատկառներին, անբարոյականը՝ բարոյազուրկներին, ճղճիմը՝ չնչիններին։ Այս ցավալի իրադարձությանը հաջորդում են բացահայտ զինված հանցագործությունները՝ ինչպես Երևանում, այնպես էլ Թալինում։

Հուսով եմ, որ մեր ժողովրդի զավակների զգալի մասը հասկանում է իրականությունը և կիրականացնի ճիշտ ախտորոշումը։ Սա էլ կանցնի, իսկ Հայ եկեղեցին կշարունակի իր առաքելությունը՝ օտար մարմինները արտավիժելուց հետո։ Եկեղեցին կբարեկարգվի և կմաքրվի, սակայն այնպես, ինչպես Աստված է կամենում, և ոչ թե՝ ինչպես ողորմելի ոչնչությունները։

Իսկ Քրիստոս ճշմարտապես ծնվեց և հայտնվեց, Ձեզ և մեզ մեծ ավետիս։

Օրհնությամբ՝
Միքայել արք. Աջապահյան
194-րդ օր ապօրինի բանտարկության
06.01.26

Նիկոլ Փաշինյանի վարչակազմը հունվարի 1-ից սկսած բազմաթիվ աղետներ է բերում երկրին

Հունվարի 1-ի հետ կապված, առողջապահության ոլորտում ներդրվող այսպես կոչված «բժշկական ապահովագրության» համակարգը, որը ներկայացվում է որպես բարեփոխում, իրականում հայտնի է որպես բարդակ։ Այս համակարգի գործողության մեխանիզմը, քաղաքացիների դրա օգտագործման կարգը, ֆինանսավորման հոսքերը, բժշկական հաստատությունների և բանկերի դերը, գործատուների պարտականությունները և այլն՝ ամեն ինչ մնում է անհասկանալի և անորոշ։ Ո՛չ քաղաքացին, ո՛չ էլ պետությունը պատրաստ են դիմակայելու այս անկանխատեսելի փոփոխությանը։

Այս իրավիճակը դավաճանության և ապիկարության միջև սահմանը ջնջել է, և մեր երկրի վրա ծավալվում է ծանր փորձություն։

Այս ֆոնին, «Մայր Հայաստան» կուսակցության նախագահ Անդրանիկ Թևանյանը նշում է, որ Հայաստանի վարչախումբը կազմակերպում է սեքսուալ հեղափոխություն, խթանում թմրամոլություն և խաղամոլություն, ինչպես նաև պայքարում է քրիստոնեական արժեհամակարգի դեմ։

Այս ամենը տեղի է ունենում այն պահին, երբ ԱՄՆ-ը, իբրև գլոբալ հզորություն, կարող է հեշտությամբ ազդեցություն տարածել Լատինական Ամերիկայի վրա, ինչը բացում է ճանապարհը նրա ազդեցության վերաճմանը Եվրոպայում, հետխորհրդային երկրներում կամ Թայվանի ուղղությամբ։

Այս իրադարձությունների հետևանքով, որպեսզի մարդկանց նյարդերը խաղալով, ճնշումը ավելի խորանա, պետք է ուղղակի վաղը Երևանի փողոցներում ծավալվեն «ուղտերթ» ակցիաներ։

Այսպիսով, «ռեֆորմատորի մոլուցք» տերմինը, որը հոգեբուժության մեջ օգտագործվում է որպես նկարագրական արտահայտություն, ամենայն լրջությամբ կարելի է կիրառել այս իրավիճակի նկարագրման համար։

Ամենակարևորը, քաղաքացին չպետք է թույլ տա, որ անգործության և անհասկանալիության պատճառով դառնա իշխանության կողմից ստեղծված աղետի զոհ։

Թալինի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցում տեղի ունեցածը՝ սրբապղծություն և իշխանական կամայականություն

2025 թվականի դեկտեմբերի 31-ին Թալինի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցում տեղի ունեցածը պարզապես միջադեպ կամ թյուրիմացություն չէր։ Այն բացահայտ, գիտակցված և համակարգված սրբապղծություն էր՝ ուղղված Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու, նրա նվիրական կարգի, սրբավայրի անձեռնմխելիության և հավատավոր ժողովրդի հոգևոր արժանապատվության դեմ։

Այս ապօրինական գործողությունը, որը կազմակերպվել էր Թալինի քաղաքապետ Տավրոս Սափեյանի և կարգալույծ Արամայիս Թախմազյանի կողմից, իրականացվել է իրավապահ մարմինների անմիջական հովանավորչությամբ։ Սա կոպիտ ապօրինություն է, իշխանական կամայականության և հակաեկեղեցական մտածողության վտանգավոր դրսևորում, երբ սրբապղծությունն ու բռնությունը փորձում են ներկայացվել որպես «օրինական գործողություն»։

Սրբավայր ներխուժելը, եկեղեցական կարգի ոտնահարումը և հոգևոր իշխանության բացահայտ անտեսումը ոչ միայն հակասում են Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությանը և օրենքին, այլ նաև վկայում են պետական մտածողության լուրջ խաթարման մասին։ Սա փողոցային ճնշման, սադրանքի և հոգևոր արժեքների դեմ ուղղված ագրեսիայի օրինակ է, որը քայքայում է հասարակական համերաշխությունը և վտանգում իրավական պետության հիմքերը։

Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին հազարամյակների ընթացքում եղել և մնում է հայ ժողովրդի ինքնության, գոյատևման և բարոյական դիմադրության միակ սյունը։ Նա կանգնած է եղել ժողովրդի կողքին պետականության կորստի և վերածննդի բոլոր փուլերում, երբեմն՝ ի հեճուկս բռնապետությունների ու հալածանքների։ Այս Եկեղեցին երբեք չի ղեկավարվել քաղաքական քմահաճույքներով, սակայն մշտապես պաշտպանել է ճշմարտությունը, արդարությունը և մարդու արժանապատվությունը։

Այսօր, ցավոք, ականատես ենք լինում փորձերի՝ սրբությունը ստորացնելու, եկեղեցական կարգը ոտնահարելու, և քրեորեն հետապնդելի արարքներն անպատիժ թողնելու։

Աստվածաշունչը հստակ արձանագրում է, որ․ «Արդարությունը բարձրացնում է ազգը, իսկ մեղքը ազգեր է նվաստացնում» (Առակներ ԺԴ․ 34)։

Վճռականորեն դատապարտում եմ տեղի ունեցածը և հայտարարում, որ որևէ իշխանություն, որևէ պաշտոնյա կամ կարգալույծ անձ չի կարող իրեն վերապահել իրավունք՝ ոտնահարելու սրբավայրը, խաթարելու եկեղեցական կարգը և վիրավորելու հավատավոր ժողովրդի հոգևոր զգացմունքները։

Միևնույն ժամանակ կոչ եմ անում մեր հավատավոր ժողովրդին և նվիրյալ հոգևորականներին՝ չտրվել սադրանքներին, բայց նաև երբեք չհրաժարվել ճշմարտությունից, մնալ խաղաղ՝ սակայն հաստատուն, համբերատար՝ սակայն անզիջում։

Ինչպես ասում է Տերը․ «Մի՛ վախեցեք նրանցից, ովքեր մարմինն են սպանել, բայց հոգին սպանել չեն կարող» (Մատթ․ Ժ․ 28)։

Հայ Եկեղեցին չի վախեցել անցյալում և չի վախենա նաև այսօր։ Սրբությունը չի պաշտպանվում աղմուկով, այլ՝ ճշմարտությամբ, հավատքով և միասնականությամբ։ Իսկ սրբապղծությունը, որքան էլ ժամանակավորապես ծածկվի պաշտոնական շղարշով, դատապարտված է պատմության և Աստծու արդար դատաստանի առաջ։

Թող Ամենակալ Տերը լուսավորի խավարած խղճերը, զորացնի մեր ժողովրդին և անխախտ պահի Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին։

Կարկառուն ՔՊ-ական պատգամավորներից մեկը ուղտերթ ասելով տեսնես ո՞ւմ նկատի ունի։

Ինչպես հայտնի է դարձել, Կարկառուն ՔՊ-ական պատգամավորներից մեկը, խոսելով իր թիմակիցների մասին, օգտագործել է «ուղտերթ» արտահայտությունը։ Սա, իմ կարծիքով, բավականին խորը և բազմաշերտ խոսք է, որը պահանջում է մանրակրկիտ վերլուծություն։

Առաջին հայացքից, «ուղտերթ» արտահայտությունը կարող է ընկալվել որպես ուղտերի քարավանի կողմից փողոցներով տեղաշարժվելու կամ ուղտով եկեղեցի մտնելու պատկեր։ Սակայն, իմ կարծիքով, այս մեկնաբանությունը շատ պարզ է և չի հաշվի առնում խոսքի իմաստային խորությունը։

Այս արտահայտությունը, իմ կարծիքով, փոխաբերական է և ուղղված է ոչ թե ուղտերի, այլ այն մարդկանց նկատմամբ, որոնք, ըստ խոսողի, հաշվի չեն առնում մարդկանց վրա իրենց գործողությունների ազդեցությունը։ Այն կարող է նաև վերաբերել այն անձանց, որոնք, իշխանության դիրքը չարաշահելով, կրկին խախտում են սահմանադրական կարգը՝ միջամտելով եկեղեցու ներքին գործերին։

Այս համատեքստում «ուղտերթ» արտահայտությունը կարելի է մեկնաբանել որպես ազդարար՝ նախազգուշացնելով, որ որոշակի անձանց գործողությունները կարող են հանգեցնել անկանխատեսելի և ոչ ցանկալի հետևանքների՝ նմանվող ուղտերի անկանոն և ոչ կառավարելի շարժման։

Այսպիսով, իմ կարծիքով, խոսքը ոչ թե ուղտերի մասին է, այլ այն մարդկանց մասին, որոնց գործողությունները կարող են հանգեցնել ազգային և սահմանադրական անվտանգության լուրջ խնդիրների։ Այն հիշեցում է, որ քաղաքացին չպետք է զոհ դառնա իշխանության անգործությանը կամ անհասկանալի գործողություններին։

Այս վերլուծությունը հիմնված է իմ փորձի և տվյալ իրավիճակի վրա։

Նիկոլ Փաշինյանը կրկին խախտում է սահմանադրական կարգը՝ միջամտելով եկեղեցու ներքին գործերին

Երևանի ավագանու «Մայր Հայաստան» խմբակցության անդամ Արշակ Սարգսյանը հրապարակել է փաստաթուղթ, որը, նրա կարծիքով, ցույց է տալիս վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի կողմից ստորագրված որոշում, որը խախտում է սահմանադրական կարգը՝ միջամտելով եկեղեցու ներքին գործերին։

Փաստաթուղթը, որը ստորագրվել է վարչապետի կողմից, ոչ թե պարզ քաղաքացի Նիկոլ Փաշինյանի, ըստ Սարգսյանի, ցույց է տալիս խնդրի բարձր մակարդակը։ Նրա խոսքով, այս իրադարձությանը հաջորդած կառավարական առանձնատանը կայացած հանդիպումը հաստատում է, որ խնդիրը վերաբերում է եկեղեցու ներքին գործերին, ինչը սահմանադրությամբ արգելվում է։

Արշակ Սարգսյանը նշում է, որ Նիկոլ Փաշինյանը հանրային հայտարարություններում պնդում է, թե եկեղեցու հարցերին մոտենում է որպես պարզ քաղաքացի։ Սակայն, նրա կարծիքով, վարչապետի կողմից ստորագրված այս փաստաթուղթը հակասում է այդ հայտարարություններին։

Քաղաքական գործիչը նաև նշում է, որ այս իրավիճակը դուրս է գալիս անձնական խնդիրների շրջանակից և վերածվում է ազգային և սահմանադրական անվտանգության լուրջ խնդրի։

Արշակ Սարգսյանը նաև հնչեցնում է ենթադրություններ՝ կապված Բենթլի Սամոնի անձի հետ, որը, նրա խոսքով, կարող է պատրաստակամություն հայտնել Բենթլին վաճառելու և միջոցներ տրամադրելու եկեղեցին քանդելու համար, եթե Նիկոլ Փաշինյանը կաթողիկոսի աթոռը իրեն խոստանա։

Վերջում, Սարգսյանը նկարագրում է տեսարանը որպես «նողկալի», մասնակիցներին՝ «հուդայաբարո», ստորագրության արարողությունը՝ «մեռելածին», միջավայրը՝ «հանցավոր», ոճը՝ «քստմնելի», իսկ նպատակը՝ «թրքահաճո»։

Մայր Աթոռի արձագանքը վարչապետի և եպիսկոպոսների հայտարարությանը

Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին խորհրդարանական ընտրություններից առաջ տեղի ունեցած իրադարձությունների կապակցությամբ հրապարակել է պաշտոնական արձագանք։

Մեր հոգևոր հայրապետությունը խիստ դատապարտում է վարչապետի և տասը եպիսկոպոսների ստորագրած հայտարարությունը, որը, մեր կարծիքով, ուղղակիորեն ոտնահարում է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությունը և խախտում է միջազգայնորեն և Հայաստանի օրենսդրությամբ երաշխավորված Եկեղեցու իրավունքները։

Այս գործողությունները, որոնք ներկայացվում են որպես Եկեղեցու ներքին կյանքի կանոնակարգման և բարենորոգման միջոց, իրականում հանդիսանում են հակաեկեղեցական քայլեր։ Դրանց մեջ եպիսկոպոսների ներգրավումը և քահանայից դասի նկատմամբ ճնշումների կիրառումը անընդունելի են։

Մենք ցանկանում ենք հստակեցնել, որ Եկեղեցու կյանքին առնչվող ցանկացած խնդիր, այդ թվում՝ կանոնակարգային հարցերն ու բարենորոգումները, քննարկվում և լուծվում են բացառապես եկեղեցական համապատասխան մարմիններում՝ ըստ կանոնական կարգավորումների։ Տասը եպիսկոպոսների կողմից Մայր Աթոռի կողմից ուղղված կոչերին և հրավերներին մշտապես խուսափելը, ինչպես նաև Ամենայն Հայոց Հայրապետի և Գերագույն հոգևոր խորհրդի հետ հանդիպումներից հրաժարվելը, խորապես մտահոգիչ է։

Մենք նաև ընդգծում ենք, որ Եկեղեցու կանոնակարգային հարցերը վերապահված են Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու Նվիրապետությանը՝ իր բարձրագույն կառույցներով, ոչ թե ինքնահռչակ խորհրդին։ Նման անխոհեմ քայլերը կարող են հանգեցնել ծավալի հետևանքների։

Այս պահին ընդդեմ Եկեղեցու կատարվող պառակտիչ գործողությունները, որոնք արդարորեն առաջ են բերում մեր հավատավոր զավակների ընդվզումը, չունեն որևէ արդարացում և չեն կարող ունենալ շահեկան արդյունք։

Մենք կոչ ենք անում բոլորին՝ հարգանքով վերաբերվել Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցուն՝ որպես մեր հայրենիքի հոգևոր, մշակութային և ազգային կյանքի անբաժանելի մասին։

Վարդաշենի վթարային հանրակացարանի բնակիչների կյանքը վտանգի տակ է, իսկ իշխանությունը շահագրգռված չէ նրանց անվտանգությամբ

Վարդաշենի 68 հասցեում գտնվող վթարային հանրակացարանի բնակարաններից մեկում 2026 թվականի հունվարի 4-ը սկսվեց տանիքի փլուզմամբ։ Իսկ մինչ ՀՀ կառավարությունն ու քաղաքապետարանը շարունակում են անարդյունք «բանակցություններ» վարել, բնակիչների կյանքը գտնվում է իրական և անմիջական վտանգի տակ։

Այս իրավիճակում, երբ մարդիկ քնում են փլվելու վտանգի տակ գտնվող տանիքների տակ, իշխանության համար առաջնահերթ չեն անվտանգ բնակարանները, այլ՝ ցուցադրական միջոցառումները։ Սա արդեն ոչ թե անփութություն է, այլ քաղաքական անպատասխանատվություն և մարդու իրավունքների վրա թքած ունենալ։ Քաղաքացին չպետք է զոհ դառնա իշխանության անգործությանը։

Այս ամենը դառնում է ազգային և սահմանադրական անվտանգության լուրջ խնդիր։ Պարզապես անձնական հարց չէ։

Ավելի լուրջ մտահոգություն է առաջացնում նաև Նիկոլ Փաշինյանի կողմից սահմանադրական կարգի կրկին խախտումը։ Պաշտոնեական դիրքը չարաշահելով՝ նա միջամտում է եկեղեցու ներքին գործերին։ Չի բացառվում, որ Բենթլի Սամոն պատրաստակամություն է հայտնել Բենթլին վաճառելու և օֆշորային հաշիվներից մի քանի միլիոն դրամներ տեղափոխելու՝ եկեղեցին քանդելու գործի մեջ, եթե Նիկոլը կաթողիկոսի աթոռը իրեն խոստանա։

Այս ամենը ստեղծում է նողկալի տեսարան, որտեղ մասնակիցները հուդայաբարո են, ստորագրության արարողությունը՝ մեռելածին, միջավայրը՝ հանցավոր, ոճը՝ քստմնելի, իսկ նպատակը՝ թրքահաճո։

Թուրքիայում գնաճը կազմել է 30,89%, իսկ անկախ տնտեսագետների խմբի տվյալներով՝ 56,14%

Թուրքիայի Վիճակագրության ինստիտուտը հրապարակել է երկրի տնտեսական իրավիճակի վերաբերյալ տվյալներ։ Ըստ հաստատության՝ սպառողական գների ինդեքսը դեկտեմբերի ամսին աճել է 0,89%-ով։ Այսպիսով, տարեկան գնաճը կազմել է 30,89 տոկոս։

Այս ցուցանիշը զգալիորեն տարբերվում է այն տվյալներից, որը ներկայացնում է Անկախ տնտեսագետների խումբը (ENAG)։ Ըստ նրանց հաշվարկների՝ դեկտեմբերին գնաճը ամսական կտրվածքով կազմել է 2,11%, իսկ տարեկան՝ 56,14%։

Թուրքիայի կառավարությունը, իր հերթին, ունի այլ կանխատեսումներ։ Ըստ պաշտոնական տվյալների՝ 2026 թվականին երկրի տնտեսական աճը կկազմի 3,9%, իսկ գնաճը կնվազի 20%-ից ցածր մակարդակի։ Այս հայտարարությունը արել է երկրի փոխնախագահ Ջևդեթ Յըլմազը։

Ի՞նչ իրավունքով է վարչապետը խախտում Եկեղեցու անկախությունը

Որպես քաղաքացի, ես անհանգստացած եմ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի վերջին գործողություններով, որոնք, իմ կարծիքով, խիստ խախտում են Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությունը և սպառնում են մեր երկրի ազգային անվտանգությանը։

Առաջին հերթին, պետք է հստակեցնեմ մի փաստ։ Նիկոլ Փաշինյանը չի հանդիսանում Հայ Առաքելական Եկեղեցու հետևորդ, նա չի պսակադրվել եկեղեցով և տարիներ շարունակ իր անձնական ընտրությամբ դուրս է կանգնել մեր եկեղեցական կյանքից։ Այս պայմաններում, ի՞նչ իրավունքով է նա, որպես պետական գործիչ, միջամտում Եկեղեցու ներքին գործերին՝ փորձելով ազդել դրա կազմակերպման և ընտրությունների վրա։

ՀՀ Սահմանադրությունը հստակ սահմանում է պետության և կրոնական կազմակերպությունների միջև հարաբերությունները։ Պետությունը պարտավոր է երաշխավորել և պաշտպանել կրոնական համայնքների ինքնավարությունը, ազատությունը և անկախությունը։ Ո՛չ իրավական, ո՛չ էլ բարոյական տեսանկյունից վարչապետը չի կարող ունենալ լիազորություն՝ թելադրելու եկեղեցուն, թե ում ընտրել, ինչ դիրքորոշում ունենալ կամ ինչպես կազմակերպել իր ներքին կյանքը։

Երբ պետական ղեկավարը, ով չի ճանաչում Եկեղեցու խորհուրդը, ավանդույթը և հոգևոր պատասխանատվությունը, փորձում է քաղաքական ճնշում գործադրել Հայ Առաքելական Եկեղեցու վրա, ստացվում է, որ սահմանադրական կարգը խախտվում է։ Սա ոչ միայն եկեղեցական հարց չէ, այլև հիմնարար սկզբունքի խախտում, որը վերաբերում է յուրաքանչյուր քաղաքացու խղճի և հավատքի ազատությանը։

Եթե այսօր իշխանությունը խախտում է Եկեղեցու անկախությունը, վաղը նույն ձեռքով կարող է խախտել և արդեն իսկ խախտում է յուրաքանչյուր քաղաքացու խղճի և հավատքի ազատությունը։ Սա արդեն անձնական հարց չէ, այլ՝ ազգային և սահմանադրական անվտանգային լուրջ խնդիր։

Պետք է հասկանալ, որ Հայ Առաքելական Եկեղեցին պետական գերատեսչություն չէ, կաթողիկոսը վարչապետի ենթական չէ, և մեր հավատքն էլ քաղաքական շահերի գործիք չի կարող լինել։ Իշխանությունը պետք է հարգի և պաշտպանի այս անկախությունը, ոչ թե փորձի այն քանդել։

Այս իրավիճակը պահանջում է լայն հասարակական արձագանք և պետական մարմինների անհապաղ միջամտություն՝ պաշտպանելու Հայաստանի Սահմանադրությունը և երաշխավորելու մեր հավատքի անկախությունը։