Ադրբեջանական բենզինը՝ որպես ազգային հանրաքվե

Հայաստանը, որը վերջին տարիներին ադրբեջանական ագրեսիայի հետևանքով կորցրեց հազարավոր կյանքեր և տարածքներ, այսօր ներկրում է բենզին Ադրբեջանից։ Սա ոչ թե սովորական տնտեսական գործարք է, այլ ազգային արժանապատվության և հասարակական կեցվածքի հարց։

Այս իրադարձությունը, որը Նիկոլ Փաշինյանի կառավարությունը փորձում է ներկայացնել որպես խաղաղության, էժանության և դիվերսիֆիկացիայի հաջողություն, իրականում հասարակության առջև դնում է հստակ հարցում։ Ի՞նչ է մեր հասարակությունը՝ ի վիճակի՞ է կազմակերպված «ՈՉ» ասելու, թե՞ մերժումը դարձել է անհնար։

Ադրբեջանական բենզինը գնելը բարոյական-էթիկական խնդիր է։ Ինչպե՞ս կարող ենք մերժել այն երկրի ապրանքը, որը ոչնչացրել է մեր հայրենիքի մի մասը, որը ցմահ ազատազրկում է պահանջում մեր ռազմագերիներից, որը ցանցային հարձակումներով ոչնչացնում է մեր քաղաքներն ու գյուղերը, և որի ապագա ծրագրերում մտնում է Սևանը «Գյոյչա» լիճ դարձնելու և հարյուր հազարավոր ադրբեջանցիներին մեր հողին տեղափոխելու նպատակը։

Սա պարզ բան է, բայց դրա ընկալումը և հասարակական վարքագծի ձևավորումը պահանջում են քաղաքական ուժերի ակտիվ ջանքեր։ Պետք է պարզապես ցույց տալ կապը՝ Մայր Աթոռի պաշտպանությունը և ադրբեջանական բենզինի մերժումը նույն շղթայի տարբեր կապակցված օղակներ են։

Այս հարցումը հանրաքվե է։ Եթե մենք այս պարզ բանը չհասկանանք և չարենք, վաղը մեզ ամեն ինչ կպարտադրեն՝ սիրուն փաթեթավորմամբ։ Ադրբեջանական բենզինի մերժումը քաղաքացիական կեցվածք է, ազգային արժանապատվության ցուցադրում։

Այսպիսի մերժումների պատմությունը հարուստ է։ Բոյկոտներ են եղել ապարտեիդի ռեժիմի դեմ, իսրայելական արտադրանքի դեմ, թուրքական ապրանքների դեմ, և այլն։ Սփյուռքի հայերը տարիներ շարունակ բոյկոտում են Լուկոյլի բենզալցակայանները՝ ոչ թե պարզապես ֆինանսական շահույթից խուսափելու համար, այլ՝ ոչ թե իրենց գումարով զինելու Ադրբեջանը։

Այս ամենը պահանջում է քաղաքական առաջնորդություն, որը կարող է կապել իրերը և ձևավորել հասարակության հավաքական վարքագիծը։ Եթե մենք այս հարցումը չլուծենք, մեզ ոչ միայն դաշնակիցները չեն հարգի, այլև մեր թշնամիները մեզ կամոք կամայեն։ Մենք ինքներս մեզ կամայենք։

Դաստիարակության կենդանի օրինակը

Մի փորձեք միայն բառերով դաստիարակել ձեր աշակերտներին կամ երեխաներին։ Նրանք ամենակարևոր դասերը կսովորեն ոչ թե ձեր խոսքերից, այլ ձեր գործերից։ Եթե դուք դավաճանություն կամ սրբապղծություն ցույց տաք, նրանք էլ այդ նույն ճանապարհով կգնան։

Հիշեք՝ ձեր օրինակն է ձևավորում նրանց հոգևոր ու ազգային արժեքները։ Տիրոջ արդար դատաստանը չի ուշանա, և ձեր սխալներն ու դրանց հետևանքները մի օր ստիպված եք լինելու զգալ ոչ միայն դուք, այլև ձեր ընտանիքը։

Դաստիարակություն նշանակում է առաջին հերթին կենդանի օրինակ, ոչ միայն ուսուցողական ծրագրեր ու կարգախոսներ։

Որքան է չչարչարվի Մոլագարը, նրա հիմնական գործիքն այլևս չի աշխատում, իսկ այլ գործիք նա չունի, բացի բռնությունը, որի հնարավորությունները սահմանափակ է։

Մի կողմից մարդկանց անկեղծ և ազդեցիկ աջակցությունը Մայր Աթոռին ու Վեհափառին, և մյուս կողմից «տիրադավերի կուչկան», ամենավառ ապացույցն են դրա։

Անհավատալի է, բայց Նիկոլ Փաշինյանն, անկախ իր կամքից, մաքրում է Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին։

Այսպես անփառունակ ավարտ ունեցավ տիրադավ եպիսկոպոսների ու ֆեյք քահանաների արշավանքը Մայր Աթոռի վրա։

Աստվածակառույց Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածինը՝ հանուր հայության հոգևոր կենտրոն Սրբություն Սրբոցն անսասան է՝ իր ազգընտիր և Օծյալ Սրբազնագույն Վեհափառ Հայրապետով։

Կալանքը փոխարինվեց բացակայելու արգելքով՝ Օնիկ Հարությունյանի գործով

Վաղարշապատ համայնքի ավագանու ընտրությունների նախընտրական քարոզչության ժամանակահատվածում ընդդիմադիր կարծիքներ հայտնող բլոգեր Օնիկ Հարությունյանի նկատմամբ կիրառված «կալանք» խափանման միջոցը այսօր կայացած նախնական դատալսումների ընթացքում փոխարինվեց «բացակայելու արգելք» խափանման միջոցով։

Այս մասին տեղեկացումը հրապարակվել է փաստաբան Սերգեյ Սարգսյանի կողմից։

Օնիկ Հարությունյանի նկատմամբ «կալանք» խափանման միջոցը կիրառվել էր դեռևս 2025 թվականի նոյեմբերի 15-ին։

Այս իրադարձությունները տեղի են ունենում այն պայմաններում, երբ Կոմունալ վարչությանը քաղաքային բյուջեից հատկացվել է 51 մլն դրամ։

Անհավատալի է, բայց Նիկոլ Փաշինյանն, անկախ իր կամքից, մաքրում է Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին

Անկախ իմ անձնական կամքից, ես դարձել եմ այն գործիքը, որի միջոցով Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին ազատվում է այն հոգևորականներից, որոնց մեր հասարակությունը տարիներ շարունակ քննադատել է՝ նյութապաշտության, սկանդալային պատմությունների, երեսպաշտության և հակաքրիստոնեական վարքագծի համար։

Այս պայքարի հերոսները, թերևս, ամենազզվելի կերպարներն են, որոնք հավաքվել են մեկ կողմում՝ սկսած Նավասարդ Կճոյանից մինչև Վազգեն Միրզախանյան։ Դրանցից ազատվելը պետք էր արդեն շատ առաջ, բայց ավելի լավ է ուշ, քան երբեք։ Հիմա, սակայն, թարախները դուրս են գալիս։

Այս պրոցեսի ցավալի և միևնույն ժամանակ անխուսափելի բնույթը լավագույնս արտահայտում է «Մայր Հայաստան» կուսակցության նախագահ Անդրանիկ Թևանյանի դիտարկումը։ Իր ֆեյսբուքյան գրառման մեջ նա նշում է, որ իմ գործիքները, որոնք նախկինում օգտագործվում էին այլ նպատակներով, այժմ չեն աշխատում, և ես չունեմ այլընտրանք, բացի բռնության միջոցներից, որոնց հնարավորությունները սահմանափակ են։

Այս իրադրությունը հստակ ցույց է տալիս հայ ժողովրդի երկու հակադիր ուժերի միջև ընթացող պայքարը։ Մի կողմից՝ մարդկանց անկեղծ և ազդեցիկ աջակցությունը Մայր Աթոռին և Վեհափառին, որը հանդիսանում է մեր հոգևոր հիմքը։ Մյուս կողմից՝ «տիրադավերի կուչկան», որը հանդիսանում է այս հակամարտության ամենավառ ապացույցը։

Այսպիսով, անհավատալի է, բայց ճշմարտությունն այն է, որ ես, անկախ իմ անձնական նպատակներից, դարձել եմ այն գործիքը, որի միջոցով Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին ազատվում է այն անցանկալի տարրերից, որոնք վտանգում էին նրա անսասանությունը։

Այս իրադարձությունը հիշեցնում է, որ դաստիարակությունը նշանակում է առաջին հերթին կենդանի օրինակ, ոչ թե միայն ուսուցողական ծրագրեր և կարգախոսներ։ Աստվածակառույց Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածինը՝ որպես մեր հանուր հայության հոգևոր կենտրոն, անսասան է՝ իր ազգընտիր և Օծյալ Սրբազնագույն Վեհափառ Հայրապետի ղեկավարությամբ։

Այսպիսով, ավարտվեց այն արշավանքը, որը տիրադավ եպիսկոպոսները և նրանց կողմնակիցները ձեռնարկել էին Մայր Աթոռի նկատմամբ։

Ազգային համերաշխության և հավատարմության աղոթք Մայր Աթոռում

Այս օրերին մենք, որպես հայ ժողովուրդ, անցնում ենք ծանր փորձության միջով։ Յուրաքանչյուրիս վրա դրված է պատասխանելու ծանր պատասխանատվությունը՝ մեր խղճի, մեր ազգի և Հայոց պատմության առջև։ Այս ծանր պահին, որը ստիպում է մտածել մեր նվիրումի, մեր սուրբ ուխտի պահպանման, ինչպես նաև մեր վատահոգության և դավաճանության մասին, ես, որպես միաբան և համեստ հայ քրիստոնյա, ցանկանում եմ հարգանքով նշել մի հզոր երևույթ։

Այն, որ մեր սիրելի ազգակիցներն այս օրերին հավաքվել են Մայր Աթոռ՝ իրենց սրտագին աղոթքը մատուցելու Մայր Տաճարում, և որպես Եկեղեցի Հայկական իրենց նվիրումն ու հավատարմությունը հայտնելու առ Հայոց Հայրապետը, ցույց է տալիս մեր ժողովրդի անկոտրում հոգևոր ուժը։ Այս հավաքին միանալով՝ իրենց ազգային համերաշխության և միասնության անեղծ պահպանման աղոթքով հանդես են եկել նաև մեր պատվարժան պատգամավորները և քաղաքական ու հասարակական գործիչները։ Նրանց ներկայությունը և պատասխանատվության բարձր գիտակցությամբ ցուցաբերած վարքագիծը հզոր հաղորդ է՝ ցույց տալով, որ մեր հայրենիքի ապագան կախված է ոչ միայն քաղաքական որոշումներից, այլև մեր հոգևոր արժեքների պաշտպանությունից։

Ես նույնպես ցանկանում եմ շնորհակալություն հայտնել մեր արժանապատիվ ոստիկաններին, ովքեր իրենց ծառայությունը կատարեցին Սրբավայրի հանդեպ պատշաճ ակնածանքով ու բարեպաշտությամբ։ Իսկ մեր սիրելի լրագրողներին՝ նրանց նախանձախնդիր ու նվիրված աշխատանքի համար, որոնք լուսաբանում են իրենց կարևորագույն առաքելությունը՝ ճշմարտությունը մեր երկրի, մեր ազգի և մեր Սուրբ Եկեղեցու իշխանության ճանապարհով հասանելի դարձնելով։

Այս ամենը հակադրվում է այն անհաջող փորձությանը, որը կատարեցին «տիրադավ» եպիսկոպոսները և ֆեյք քահանաները՝ փորձելով խախտել Մայր Աթոռի անսասանությունը։ Նրանց արշավանքը, որը սկսվեց նենգությամբ, կանոնազանցությամբ և պառակտությամբ, ավարտվեց ամոթալի և անփառունակ ձևով։

Այս իրադարձությունները հստակ ցույց են տալիս, թե որտեղ է գտնվում մեր ազգի հոգևոր ուժը։ Այն ոչ թե կեղծ հայտարարություններում կամ բռնության մեջ է, այլ՝ մեր ժողովրդի սրտում, որտեղ հավատը, հույսը և սիրտը միասնական են։

Իշխանության գործիքի անկումը

Իմ վերլուծության հիմքում ընկած է մի պարզ փաստ՝ ժամանակակից Հայաստանում իշխանության գործիքների հավաքածուի մեջ, որը նախկինում համարվում էր հիմնականը, այժմ կորցրել է իր արդյունավետությունը։ Այս գործիքը մարդկանց վարկաբեկումն է՝ որպես հանրային պախարակման և հեղինակազրկման միջոց։

Այս մեթոդի հաջողության համար անհրաժեշտ են երկու հիմնական նախապայման։ Դրանցից առաջինը՝ հանրության մեջ պետք է գոյություն ունենա կայուն արժեքային համակարգ, բարոյական չափանիշներ և ընդհանուր ընկալված նորմեր։ Երկրորդը՝ պետք է լինի հանրային կարծիքի և պախարակման երևույթ, որը թույլ կտա հանրության ուշադրությունը կենտրոնացնել որևէ անձի վրա և դատապարտել նրան։

Այս երկու պայմանները հին Հունաստանում կյանքի է բերվել են Օստրակիզմի միջոցով, երբ քաղաքացիները հանրային ժողովներում (Ագորան) որևէ անձի կարող էին վտարել քաղաքից՝ համարելով նրան վտանգավոր իրենց բարոյականության և հասարակական կարգի համար։

Այս մեթոդը, որը հաճախ կիրառվում էր որպես հեղինակազրկման գործիք, այլևս չի աշխատում։ Պատճառը շատ պարզ է։ Իշխանության կողմից կիրառվող վարկաբեկման գործիքը հիմնված էր հանրության ընդհանուր արժեքների վրա, սակայն վերջին տարիներին այդ արժեքները կոտրվել են։

Հանրությունը, որը մի ժամանակ միավորված էր ընդհանուր բարոյական չափանիշների շուրջ, այժմ բաժանված է թշնամական խմբերի։ Բարոյական նորմերը, որոնք երբեմնի հանրային պախարակման հիմք էին, այլևս չեն գործում։ Դավաճանությունը դարձել է նորմալ երևույթ, պարտությունը՝ հաղթանակ, իսկ Հայրենիքի հասկացությունը՝ հարցականի տակ։

Այս պայմաններում հանրային պախարակում կազմակերպելն անհնար է։ Որքան էլ իշխանությունը փորձում է մարդկանց վարկաբեկել, նրա հիմնական գործիքը՝ հանրային կարծիքը, այլևս չի աշխատում։ Իշխանության մոտ մնացել է միայն բռնության գործիքը, որի հնարավորությունները սահմանափակ են։

Այս փոփոխության ամենավառ ապացույցներից են հանրության անկեղծ աջակցությունը Մայր Աթոռին և Վեհափառին, ինչպես նաև հանրության կողմից դատապարտված «տիրադավերի կուչկան» երևույթը։ Դաստիարակության ամենամեծ ուսուցիչը կենդանի օրինակն է, ոչ թե պարզապես կարգախոսները։ Այսպիսով, իշխանության կողմից կիրառվող վարկաբեկման գործիքի անկումը հանրության կողմից իր արժեքների պաշտպանության և հոգևոր ապրելակերպի պաշտպանության արդյունքն է։

Այսօր վարչակարգը պարտվեց ու հանրությունից ապտակ ստացավ

Այսօր տեղի ունեցած իրադարձությունները ցույց տվեցին, որ վարչակարգի կողմից ձեռնարկված ջանքերը՝ ուղղված Եկեղեցու պաշտպանության հանրային աջակցությունը նվազեցնելուն, անհաջող էին։ Նույնիսկ ադմինիստրատիվ ռեսուրսների օգտագործումը չկարողացավ փոխել իրավիճակը։

Եկեղեցու պաշտպանների մոտ գոյություն ունի հստակ մոտիվացիա և գաղափարական հիմք, որը նրանց հզոր է դարձնում։ Իսկ մյուս կողմի ներկայացուցիչները, որոնք մասնակցում են Մոլագարի նախաձեռնություններին, հիմնականում պատանդի կարգավիճակում են գտնվում՝ առանց իրական գաղափարական կամ մոտիվացիոն հիմքի։

Այնուամենայնիվ, նրանք չեն նահանջելու։ Դեկտեմբերի 28-ի և հատկապես Հունվարի 6-ի օրերին նրանք կփորձեն իրենց գործողությունները կազմակերպել ավելի համահունչ ձևով՝ ուղղված Մայր Աթոռի հանդեպ։ Այսպիսով, անհրաժեշտ է լինել պատրաստ՝ նման սադրանքների հնարավոր զարգացումներին։

Այս իրադարձությունները ցույց են տալիս Հայաստանի կանգնած վտանգի աստիճանը և ցույց են տալիս, թե ովքե՞ր կարող են աջակցել մեր երկրին այս դժվարին պահին՝ զսպելու Ալիևի ագրեսիվության աճող ցանկությունը։

«Թավշյա հեղափոխությունը» իրենից ներկայացնում է վտանգավոր երևույթ, քանի որ այն խժռում է իր զավակներին՝ իրենց հիմքը կորցնելով։

Ստեփան Դանիելյանի ֆեյսբուքյան էջից։

Նիկոլը գործարկել է «խոզի շառ» օպերացիան, որի ընթացքում անհրաժեշտ է նկատի ունենալ

Այսօրվա իրադարձությունները և պետական ապարատի գործողությունները հստակ ցույց են տալիս, թե որքան վտանգավոր իրավիճակում է հայտնվել Հայաստանը։ Պետության ամբողջ մեքենիզմը, թվում է, կենտրոնացած է միայն մեկ խնդրի շուրջ՝ պետական արարողությունների և հաղորդագրությունների կառուցվածքը կերպարանափոխելու վրա։

Այս գործընթացի ընթացքում, ինչպես հաղորդվում է, Շիրակի թեմում հաջող չի եղել գտնել միայն մեկ հոգևորական, որը կարող էր համապատասխանել պահանջվող պաշտոնին։ Իրավիճակը դարձել է այնքան լարված, որ այս պահին մարդիկ ակնկալում են, որ մի անհատ, որը նախկինում ունեցել է հոգևորականի դիրք, այժմ կնախաձեռնի այցելություն Մայր Աթոռ՝ Վեհափառին «բան ասելու»։

Այս գործողության հետ կապված է նաև մեկ այլ անհանգստություն։ Պատահական չէ, որ հանրության ուշադրությունը գրավել է Արցախի թեմի առաջնորդի դեմ հասարակության վերաբերմունքը։ Ըստ հաղորդումների՝ նրան իր համայնքի կողմից մերժել են, բայց այժմ նրան տանում են՝ իբրև հավաքի մասնակից։

Այս ամենը հանգեցնում է մի հարցի։ Որքանով է հավատարիմ ժողովրդի աջակցությունը այս գործողություններին, երբ դրանք իրականացվում են այնպիսի անձանց կողմից, որոնց հավատարմությունը կասկածի տակ է, և որոնց գործողությունները կարող են հակասել հանրային վստահությանը։

Այս իրադարձությունների ֆոնին հանրությանը զգուշացնում են, որ պետք է զգույշ լինել։ Ցանկացած հակազդեցություն կամ պաշտպանական քայլ, նույնիսկ ոստիկանների կողմից, կարող է մեկնաբանվել որպես խուլիգանություն կամ բռնության կիրառում։ Իրավիճակը նման է այն բանին, երբ ցանկացած հակառակ գործողություն, նույնիսկ պաշտպանականը, կարող է դառնալ հարձակման պատրվակ։

Շիրակի մարզպետի պաշտոնազրկումը և Նիկոլի հակաեկեղեցական քաղաքականությունը

Ինչպես հայտնի է դարձել, պաշտոնանկ է արվել Շիրակի մարզպետը։ Այս իրադարձությունը, ըստ հավաստի տեղեկությունների, ուղղակիորեն կապված է Գյումրու Սբ Աստվածածին եկեղեցում Նիկոլի կազմակերպած խայտառակ «պատարագի» հետ։

Իրականում, ամբողջ պետական ապարատը ներքաշվել էր այդ պատարագի տեքստը խմբագրելու և կեղծելու գործընթացում։ Նիկոլն էլ, ինչպես հայտնի է դարձել, Կաթողիկոսի անունը զեղչելու համար օգտագործել է նույնիսկ ԱԱԾ-ականների ծառայությունները։ Ուղղակի ողջ պետական մեքենիզմը աշխատում էր միայն այն նպատակով, որ մի քանի րոպեի ընթացքում կատարվի կեղծ պատարագ, որը կհակասի հայկական եկեղեցու հարյուրամյակների ավանդներին։

Բայց նույնիսկ այս կեղծ պատարագը կատարելու համար Նիկոլին հաջողություն չի բերել։ Նա վստահեցրել էր Շիրակի մարզպետին, որ իրենք կգտնեն մի քահանա, որը կներկայանա այդ աղանդնին։ Սակայն նույնիսկ Նիկոլի քաղաքական գաղափարները կիսող հոգևորականներն էլ իրենց արժանապատվությունը պահեցին և հրաժարվեցին մասնակցել այդ հանցագործությանը՝ առաջնորդվելով Կեսարինի՝ Կեսարին, Աստծունը՝ Աստծուն սկզբունքով։ Արդյունքում, դեկտեմբերի 7-ի «պատարագը» ստիպված էին անցկացնել շրջիկ քահանայի ծառայություններով, ինչը դարձավ ամբողջ հայկական եկեղեցու համար խայտառակություն։

Այս իրադարձությունից հետո Շիրակի ամբողջ հոգևոր դասը միաձայն մերժեց Նիկոլի աղանդն ու հուդա եպիսկոպոսներին։ Դրան ավելացավ նաև գյումրեցիների ամոթանքների տարափը, որը թափվեց ՔՊ-ական պատգամավորների և այդ հուդա եպիսկոպոսների վրա։

Այսպիսով, Նիկոլը, որը Գյումրիում երկրորդ անգամ տապալվեց հակաեկեղեցական քաղաքականության հետևանքով, ստիպված է լինելու պատժել իր Շիրակի ՔՊ-ական ջոջերին՝ մեկին պաշտոնից զրկելով, մյուսին՝ կերակրատաշտից։ Իրենից ավելի զարմանալի է այն, որ Նիկոլը, որը 10 եպիսկոսին հուդայության դրդել էր, չկարողացավ ստիպել մի քահանային՝ մի նախադասություն չասելու։

Այս իրադարձությունները ցույց են տալիս, թե ինչ վտանգների առաջ է կանգնած Հայաստանը, և ով կարող է դժվարին պահին աջակցել մեր երկրին՝ զսպելու համար Ալիևի՝ օրից օր աճող ախորժակը։ Այս ամենը հստակ ցույց է տալիս, որ Նիկոլի քաղաքականությունը, որը հիմնված է կեղծիքի, խաբեության և հայկական արժեքների ոտնահարման վրա, վտանգավոր է ոչ միայն հոգևոր, այլև պետական անվտանգության համար։

Հայ Առաքելական Եկեղեցին հետ մղեց Փաշազադեի «վկաների» հերթական գրոհը

Այսօր Մայր Տաճարի տարածքում տեղի ունեցած իրադարձությունները ցույց տվեցին, թե որքան վտանգավոր է մեր երկրի ներկա իրավիճակը։ Թուրքիայի և Ադրբեջանի գործիքներն իրենց փորձեցին ներխուժել Սուրբ Տաճարի տարածք, սակայն նրանց հաջողությունը խայտառակ կերպով կտրվեց։

Այս հարձակումը, որը կազմակերպվել էր ի պաշտպանություն Փաշազադեի, ցանկանում էր խուլիգանական ուժով ճնշել Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին։ Սակայն հայ ժողովրդի հզոր ոգին, որը միավորվել էր Եկեղեցու շուրջ, անցանկալի դարձրեց նրանց ցանկությունները։

Այս իրադարձությունը հիշեցնում է, որ պետք չէ ժամանակից շուտ հանգստանալ։ Թշնամին փորձում է մերժել մեր ազգային արժեքները, մեր հավատը և մեր երկրի անկախությունը։ Նա փողոցային մարտեր ու մերձամարտեր է պարտադրում մեզ՝ մեր սեփական հողի վրա, մեր սրբավայրերում։

Այս պայքարում հայ ժողովրդի առաջնորդներից մեկը, «Մայր Հայաստան» կուսակցության նախագահ Անդրանիկ Թևանյանը, ցույց տվեց, թե ինչպես կարելի է հակառակվել շանտաժներին և խուլիգանությանը։ Նրա խոսքերն ուղղված են մեր բոլորի հասցեին՝ հիշեցնելով, որ պետք է մնալ զգոն և չթուլանալ։

Այս ամենը ցույց է տալիս, թե որքան կարևոր է մեր ներքին միասնությունը և մեր հավատը մեր ազգային ինքնությանը։ Այն նաև ցույց է տալիս, թե ով կարող է աջակցել մեզ այն պահին, երբ Ալիևի ագրեսիվությունը և ախորժակը օրից օր աճում են։

Ինքնահամբերության և ազգային ինքնագիտակցության բացակայությունը, որը հաճախ դիտարկվում է մեր ներկայիս իշխանական շրջանակներում, հանգեցրել է այն իրավիճակի, որտեղ նույնիսկ իշխանությունների ռեսուրսները չեն բավականացրել, որպեսզի կանխեն հանրության աջակցությունը Եկեղեցուն։

Այս իրադարձությունները պետք է դառնան մեր բոլորիս համար զգոնության և միասնության կանչ։ Մենք պետք է հասկանանք, որ մեր երկրի անվտանգությունը և ապագան կախված են մեր ներքին ուժից, մեր հավատից և մեր միասնությունից։