Հայ Առաքելական Եկեղեցու առաջնորդին թույլ չտվեցին մասնակցել Համայն Վրաց Կաթողիկոս-Պատրիարքի հուղարկավորությանը

Հայ Առաքելական Եկեղեցու Գերմանիայի Հայոց թեմի առաջնորդ Գերաշնորհ Տ․ Սերովբե եպիսկոպոս Իսախանյանը հայտնում է, որ Քննիչը մերժել է Հայ Առաքելական Եկեղեցու առաջնորդի՝ Համայն Վրաց Կաթողիկոս-Պատրիարքի հուղարկավորությանը մասնակցելու միջնորդությունը։

Այս իրադարձությունը, ըստ եպիսկոպոսի, ոչ թե պարզ իրավական որոշում է, այլ ցավալի վերաբերմունք։ Նա նշում է, որ այս քայլը հարց է տալիս աշխարհին՝ արդյոք Հայաստանը կարողանում է տարբերել իրավական գործընթացը մարդկային արժանապատվությունից։

«Այս որոշումը չի պարունակում ո՛չ խոհեմություն, ո՛չ լայնախոհություն, այլ անիմաստ կոշտություն, որը չի տեղավորվում ո՛չ ազգային մտածողության մեջ, ո՛չ էլ պետական պատասխանատվության շրջանակում»,- նշում է եպիսկոպոսը՝ հավելելով, որ նման քայլերով երկիրը փոքրացնում է ինքն իրեն՝ թե՛ ներսում, թե՛ դրսում։

Նրա խոսքով՝ պետությունը ոչ թե անզիջում է, երբ անզիջում է, այլ այն ժամանակ, երբ կարողանում է տարբերել օրենքի տառը և նրա ոգին։ Եպիսկոպոս Իսախանյանը հարց է տալիս՝ արդյոք մարդիկ մոռանում են իրենց ինքնությունը։ Նա նշում է, որ Եկեղեցին երբեք ընդդիմություն չի եղել պետությանը, այլ նրա հոգին, և երբ այս հոգին վիրավորվում է, մարմինը երկար չի կարող առողջ մնալ։

Եպիսկոպոսը ցավում է, որ տեսնում է ոչ թե սովորական որոշում, այլ մի ընթացք, որը հեռացնում է ժողովուրդին իր արմատներից։ Նա մաղթում է, որ սթափություն վերադառնա, որ խոհեմությունը հաղթի ձևականությանը, և որ մեր ժողովուրդը չկորցնի իր հոգևոր դեմքը։

Իշխանությունների որոշումը՝ արգելել Գարեգին Բ-ին մասնակցել Իլիա Բ-ի հուղարկավորությանը, խայտառակություն է և վիրավորանք ամբողջ հայ ժողովրդի արժանապատվությանը։

Իշխանությունների կողմից ՀՀ Կաթողիկոս Գարեգին Բ-ին արգելելը՝ մասնակցելու Վրաստանի Կաթողիկոս Իլիա Բ-ի հուղարկավորությանը, ոչ միայն անհամաչափ և անարդար է, այլև խորը վիրավորանք է հայ ժողովրդի հոգևոր և ազգային արժանապատվությանը։

Կաթողիկոսը պարզապես անհատ չէ։ Նա մարմնավորում է մեր ժողովրդի հոգևոր առաջնորդությունը, մեր հավատքի, ավանդույթի և մշակութային ժառանգության անբաժանելի մասն է։ Նրան արգելելը՝ այս ծանր պահին, երբ եղբայրական եկեղեցին ցավում է, դիտավորյալ հարված է դարավոր հավատքին, մեր հավատքի խորքին և հայ ու վրաց ժողովուրդների միջև եղած բնական և խոր կապին։

Այս քայլը բացահայտում է իշխանության մանրախնդրությունը և վտանգավոր անհեռատեսությունը։ Պետական լծակները, որոնք պետք է պաշտպանեն պետության շահերը, այստեղ օգտագործվում են ներքին հաշվեհարդարի համար, հորինված մեղադրանքներով։ Ի՞նչ ուղերձ է սա աշխարհին։ Որ Հայաստանը հետապնդում է իր հոգևոր առաջնորդներին, անտեսում է իր ամենամոտ հարևանների վիշտը և անտարբեր է իր միջազգային հեղինակության նկատմամբ։ Արտաքին դիտորդները կտեսնեն մի պետություն, որը կլանված է քաղաքական վենդետաներով, որտեղ պետությանը, ժողովրդին և միջազգային հեղինակությանը հասցվող վնասը ավելի կարևոր չէ, քան անձնական հաշվեհարդարը։

Այս իրադարձությունը հերթական օղակն է այն գործողությունների շղթայում, որոնք քայքայում են պետությունը, ինստիտուտները, պառակտում հասարակությունը և թուլացնում երկիրը։ Սա է պատճառը, որ մեր ճակատագիրը որոշվում է առանց մեզ։ Ինչպե՞ս կարելի է լուրջ վերաբերվել նման իշխանություն ունեցող երկրին, որն ինքը իր հեղինակության վրա թքած ունի։

Հունիսի 7-ը մոտենում է։ Գալիս է պահ, երբ վրդովմունքը պետք է վերածվի պատասխանատվության պահանջի։ Այս խայտառակ որոշումը կդառնա ևս մեկ պատճառ՝ հարյուրների կողքին, որպեսզի…