ՀՀ Ազգային Ժողովը 2027 թվականից արգելք է սահմանում պոլիէթիլենային տոպրակների և սպասքի պարագաների վրա

ՀՀ Ազգային Ժողովը երկրորդ և վերջնական ընթերցմամբ ընդունեց օրենքի նախագիծը, որը 2027 թվականի հունվարի 1-ից կամրապնդում է պոլիէթիլենային (պլաստիկ) տոպրակների և սպասքի պարագաների արգելքը։

Օրենքի համաձայն՝ արգելքը կիրառվում է աղբի տոպրակների, կափարիչով պլաստիկ շշերի, ինչպես նաև յուղի, մսի, հացահատիկի փաթեթավորման համար օգտագործվող պայուսակների վրա։

Առևտրի և հանրային սննդի օբյեկտների կողմից արգելքի խախտման դեպքում առաջին անգամ կկիրառվի նախազգուշացում։ Հաջորդ խախտումների համար կկիրառվի տուգանք՝ 100-150 հազար դրամի չափով։

Շիրակի մարզի աղքատության խորը ծերունդը և ՔՊ-ի «հաջողությունների» պատկերացումները

Իրենց իշխանության տարիներին ՔՊ-ականները հաճախ փորձում են հանրությանը ներկայացնել որպես Շիրակի մարզի գյուղատնտեսության և բնակչության կյանքի զարգացման գործիչներ։ Սակայն իրականությունը խիստ տարբերվում է այդ պատկերացումներից։

Պաշտոնական տվյալների համաձայն՝ 2018 թվականի համեմատ 2024 թվականին մարզում գյուղատնտեսության համախառն արտադրանքը կրճատվել է 8․6 միլիարդ դրամով։ Այս ցավալի փաստը հստակ ցույց է տալիս, որ ՔՊ-ի իշխանության շրջանում Շիրակը ոչ թե զարգացել է, այլ ապրում է խորը ճգնաժամ։

Այս ճգնաժամի ամենակարևոր ախտանիշներից մեկը անասնապահության ոլորտի անկումն է։ 2018 թվականին մարզում գրանցված եղել է 91.1 հազար խոշոր եղջերավոր անասուն, իսկ 2024 թվականին այն կրճատվել է մինչև 67.8 հազար։ Այսպիսով, ՔՊ-ի իշխանության տարիներին Շիրակում խոշոր եղջերավոր անասունների թիվը կրճատվել է 23.3 հազարով, ինչը կազմում է 25․5 %։ Կովերի գլխաքանակի կրճատումը, որը կազմում է 12.7 հազար (28,6 %), ուղղակիորեն ազդում է կաթի և կաթնամթերքի արտադրության վրա, ինչը դարձնում է տավարի ձեռքբերումը մսագործների համար գրեթե անհնար։

Այս ֆոնին ՔՊ-ականները փորձում են հանրությանը համոզել, թե իրենց իշխանության շրջանում Շիրակի գյուղերում զարգացում է տեղի ունեցել գրանտային ծրագրերի շնորհիվ։ Սակայն նման հայտարարությունները հիմնված են փոխաբերական պատկերների վրա, քանի որ գրանտային ծրագրերը, որպես կանոն, ունեն քաղաքական բնույթ և հազվադեպ են ունենում կայուն, երկարաժամկետ արդյունքներ։ Դրանք հաճախ ավարտվում են այն պահին, երբ գրավված միջոցները սպառվում են, և միայն մի քանի մարդու համար են ծառայում որպես հարստացման միջոց։

Այս ամենի ֆոնին Շիրակի մարզում չի մշակվում վարելահողերի մոտ 50 տոկոսը։ ՔՊ-ականները մի անգամ փորձեցին հանրությանը ներկայացնել որպես Կապսի ջրամբարի շինարարության հերոսներ, որը պետք է նոր շունչ հաղորդեր մարզի գյուղատնտեսությանը։ Շատ գյուղացիներ մինչև օրս սպասում են, որ այդ ջրամբարի ջրերով կարողանան ոռոգել իրենց հողերը։ Սակայն իրականությունը այն է, որ ջրամբարի կառուցումը մի քանի ամիս առաջ կասեցվել է, քանի որ ՔՊ-ական իշխանությունը չի կարողացել ավարտել այս մասշտաբային ծրագիրը, որը սկսվել էր դեռ ԽՍՀՄ տարիներից։

Այսպիսով, ՔՊ-ի իշխանության տարիներին Շիրակը ոչ թե զարգացել է, այլ ապրել է անասնապահության անկում, գյուղատնտեսության ճգնաժամ և հանրության կյանքի որակավորման անկում։ ՔՊ-ականների կողմից գրանտային ծրագրերի հաջողության մասին հայտարարությունները պարզապես փորձ են՝ ծածկել իրենց իշխանության տարիների իրական ձախողումները։

ՄԱԿ-ը. Իրանի և Իսրայելի հակամարտության հետևանքով զոհվել կամ վիրավորվել է 2100-ից ավելի երեխա

ՄԱԿ-ի Մանկական հիմնադրամի (ՅՈՒՆԻՍԵՖ) գործադիր տնօրենի տեղակալ Թեդ Չայբանը հայտնել է, որ Մերձավոր Արևելքում ընթացող հակամարտության հետևանքով, որը սկսվել է ապրիլի 13-ին, Իրանի և Իսրայելի միջև, ինչպես նաև Իրանի պատասխան գրոհների արդյունքում, տարածաշրջանի երեխաների շրջանում ավելի քան 2100 զոհ և վիրավորված դեպք է գրանցվել։

«Մերձավոր Արևելքում հակամարտության սրման 23 օրվա ընթացքում տարածաշրջանի երեխաներն իրենց վրա զգում են դրա սարսափելի հետևանքները»,- ասել է նա ճեպազրույցի ժամանակ։

Ըստ նրա՝ Իրանում զոհվել է 206 երեխա, իսկ Լիբանանում՝ 118։ Իսրայելում սպանվել է չորս երեխա, իսկ Քուվեյթում՝ մեկը։

Պաշտոնյան նշել է, որ մարտական գործողությունների շարունակման դեպքում զոհերի թիվը կաճի։ Նա ընդգծել է, որ պատերազմի սկզբից ի վեր օրական միջինը վիրավորվում կամ զոհվում է 87 երեխա։

Չայբանը նաև հավելել է, որ հակամարտության հետևանքով ավերվել կամ վնասվել են «տներ, դպրոցներ, հիվանդանոցներ» և այլ ենթակառուցվածքներ, որոնցից կախված է երեխաների բարեկեցությունը։

Հարվածների հետևանքով լուրջ վնասներ կրել են Թեհրանի Գոլեստանի պալատը, Չեհել Սոթուն պալատը և Սպահանի Մասջեդ-է-Ջամի մզկիթը։ Իրանի հետախուզության նախարար Էսմայիլ Խաթիբին սպանել են, ինչի մասին հայտնել է Իրանի նախագահ Մասուդ Փեզեշքիանը։

Արշակ սրբազանի գործով դատական նիստը կկայանա վաղը

Արշակ արքեպիսկոպոս Խաչատրյանի նկատմամբ հարուցված քրեական գործով առաջին դատական նիստը նշանակված է մարտի 25-ին, ժամը 16։00-ին։ Այս մասին հայտնում է փաստաբան Արսեն Բաբայանը։

Նիստը կկայանա Արմավիր քաղաքի դատարանում՝ Հանրապետության 41 հասցեի թիվ 2 դահլիճում։

Հիշեցնեմ, որ Սրբազանին մեղադրանք է ներկայացվել 2018 թվականին «Նոր Հայաստան, նոր հայրապետ» շարժման անդամներին վարկաբեկելու նպատակով անհայտ անձին հանձնարարելու կասկածանքով։ Ըստ մեղադրական փաստաթղթի՝ Սրբազանը ակցիայի մասնակիցներին ուսապայուսակի մեջ մարիխուանա գցելու հանձնարարություն է տվել՝ իրացման նպատակով թմրամիջոցի շրջանառություն կատարելու համար։ Այս գործով Սրբազանը 3 ամիս պահվել է բանտարկության մեջ։

Այս գործի առանցքային «ապացույցը» այն է, որ թմրամիջոցը, որը պետք է գտնվեր ուսապայուսակում, անհետացել է քննչական մարմնից։ Բացի այդ, մեղադրական փաստաթղթում առկա են նաև նման կառուցվածքով նախադասություններ․ «Չեմ կարող պնդել, բայց կարծում եմ ինքն է․․․»։

Այս իրադարձությունների հետ համընկալվելով, հիշյալ գործով հետաքրքրվող մարդկանց կողմից նշվում է, որ հենց այս դատական նիստի նախորդ օրը տեսչական մարմինը ստուգումներ է սկսել Արշակ սրբազանի քրոջ ամուսնուն պատկանող դեղատանը։

Հայ Առաքելական Եկեղեցու առաջնորդին թույլ չտվեցին մասնակցել Համայն Վրաց Կաթողիկոս-Պատրիարքի հուղարկավորությանը

Հայ Առաքելական Եկեղեցու Գերմանիայի Հայոց թեմի առաջնորդ Գերաշնորհ Տ․ Սերովբե եպիսկոպոս Իսախանյանը հայտնում է, որ Քննիչը մերժել է Հայ Առաքելական Եկեղեցու առաջնորդի՝ Համայն Վրաց Կաթողիկոս-Պատրիարքի հուղարկավորությանը մասնակցելու միջնորդությունը։

Այս իրադարձությունը, ըստ եպիսկոպոսի, ոչ թե պարզ իրավական որոշում է, այլ ցավալի վերաբերմունք։ Նա նշում է, որ այս քայլը հարց է տալիս աշխարհին՝ արդյոք Հայաստանը կարողանում է տարբերել իրավական գործընթացը մարդկային արժանապատվությունից։

«Այս որոշումը չի պարունակում ո՛չ խոհեմություն, ո՛չ լայնախոհություն, այլ անիմաստ կոշտություն, որը չի տեղավորվում ո՛չ ազգային մտածողության մեջ, ո՛չ էլ պետական պատասխանատվության շրջանակում»,- նշում է եպիսկոպոսը՝ հավելելով, որ նման քայլերով երկիրը փոքրացնում է ինքն իրեն՝ թե՛ ներսում, թե՛ դրսում։

Նրա խոսքով՝ պետությունը ոչ թե անզիջում է, երբ անզիջում է, այլ այն ժամանակ, երբ կարողանում է տարբերել օրենքի տառը և նրա ոգին։ Եպիսկոպոս Իսախանյանը հարց է տալիս՝ արդյոք մարդիկ մոռանում են իրենց ինքնությունը։ Նա նշում է, որ Եկեղեցին երբեք ընդդիմություն չի եղել պետությանը, այլ նրա հոգին, և երբ այս հոգին վիրավորվում է, մարմինը երկար չի կարող առողջ մնալ։

Եպիսկոպոսը ցավում է, որ տեսնում է ոչ թե սովորական որոշում, այլ մի ընթացք, որը հեռացնում է ժողովուրդին իր արմատներից։ Նա մաղթում է, որ սթափություն վերադառնա, որ խոհեմությունը հաղթի ձևականությանը, և որ մեր ժողովուրդը չկորցնի իր հոգևոր դեմքը։

Իշխանությունների որոշումը՝ արգելել Գարեգին Բ-ին մասնակցել Իլիա Բ-ի հուղարկավորությանը, խայտառակություն է և վիրավորանք ամբողջ հայ ժողովրդի արժանապատվությանը։

Իշխանությունների կողմից ՀՀ Կաթողիկոս Գարեգին Բ-ին արգելելը՝ մասնակցելու Վրաստանի Կաթողիկոս Իլիա Բ-ի հուղարկավորությանը, ոչ միայն անհամաչափ և անարդար է, այլև խորը վիրավորանք է հայ ժողովրդի հոգևոր և ազգային արժանապատվությանը։

Կաթողիկոսը պարզապես անհատ չէ։ Նա մարմնավորում է մեր ժողովրդի հոգևոր առաջնորդությունը, մեր հավատքի, ավանդույթի և մշակութային ժառանգության անբաժանելի մասն է։ Նրան արգելելը՝ այս ծանր պահին, երբ եղբայրական եկեղեցին ցավում է, դիտավորյալ հարված է դարավոր հավատքին, մեր հավատքի խորքին և հայ ու վրաց ժողովուրդների միջև եղած բնական և խոր կապին։

Այս քայլը բացահայտում է իշխանության մանրախնդրությունը և վտանգավոր անհեռատեսությունը։ Պետական լծակները, որոնք պետք է պաշտպանեն պետության շահերը, այստեղ օգտագործվում են ներքին հաշվեհարդարի համար, հորինված մեղադրանքներով։ Ի՞նչ ուղերձ է սա աշխարհին։ Որ Հայաստանը հետապնդում է իր հոգևոր առաջնորդներին, անտեսում է իր ամենամոտ հարևանների վիշտը և անտարբեր է իր միջազգային հեղինակության նկատմամբ։ Արտաքին դիտորդները կտեսնեն մի պետություն, որը կլանված է քաղաքական վենդետաներով, որտեղ պետությանը, ժողովրդին և միջազգային հեղինակությանը հասցվող վնասը ավելի կարևոր չէ, քան անձնական հաշվեհարդարը։

Այս իրադարձությունը հերթական օղակն է այն գործողությունների շղթայում, որոնք քայքայում են պետությունը, ինստիտուտները, պառակտում հասարակությունը և թուլացնում երկիրը։ Սա է պատճառը, որ մեր ճակատագիրը որոշվում է առանց մեզ։ Ինչպե՞ս կարելի է լուրջ վերաբերվել նման իշխանություն ունեցող երկրին, որն ինքը իր հեղինակության վրա թքած ունի։

Հունիսի 7-ը մոտենում է։ Գալիս է պահ, երբ վրդովմունքը պետք է վերածվի պատասխանատվության պահանջի։ Այս խայտառակ որոշումը կդառնա ևս մեկ պատճառ՝ հարյուրների կողքին, որպեսզի…

Իշխանության վերարտադրումը՝ պատերազմի ոչ թե պատճառը, այլ դրա կանխարգելման միջոցն է

Հայաստանի անվտանգության և խաղաղության հիմքը ոչ թե իշխանափոխության վախեցնելն է, այլ հզոր, պրոֆեսիոնալ բանակի և վստահ դաշնակիցների ունենալը։ Իրականում, իշխանության անկայունությունը և անհատական ռիսկային որոշումները հանդիսանում են պատերազմի հիմնական ծնոտները, իսկ կայուն, հզոր պետականության կառուցումը՝ դրա ամենաառաջին և ամենաարդյունավետ կանխարգելիչը։

Այսպիսով, մենք պետք է վերանայենք խաղաղության հասնելու մեր պատկերացումը։ Այն չի կարող հիմնված լինել մեկ անձի կամ կուսակցության վրա։ Այն պետք է հիմնված լինի հայկական պետության հզորության, կայունության և միջազգային ճանաչման վրա։

1. Հայկական բանակի վերականգնումը՝ խաղաղության երաշխիքը

Անվտանգության հիմնաքարը հայկական բանակն է։ Առաջիկա հինգ տարիների ընթացքում մենք պետք է իրականացնենք համապարփակ բարեփոխումներ՝ այն վերածելով ժամանակակից, պրոֆեսիոնալ և կայուն զինված ուժի։

Ժամանակակից զինանոց և տեղական արդյունաբերություն: Բանակը պետք է համալրվի ժամանակակից զինանոցով, իսկ մեր ռազմարդյունաբերական համալիրը պետք է զարգանա՝ նվազեցնելով արտաքին կախվածությունը։
Բարձրակարգ սպայական կազմ: Սպայական կազմը պետք է համալրվի բարձրակարգ կադրերով, իսկ նրանց կենցաղային պայմանները պետք է բարելավվեն՝ ապահովելով սոցիալական երաշխիքներ։
Պրոֆեսիոնալ բանակ: Սահմանների պաշտպանությունը պետք է վստահվի երկարաժամկետ պայմանագրով ծառայող պրոֆեսիոնալ կադրերին։
Զորակոչիկների դերը: 18 տարեկան զորակոչիկները պետք է ծառայությունն անցկացնեն ոչ թե սահմաններում, այլ որպես ռազմական արվեստ ուսանելու և կրթվելու հնարավորություն։

Այս բարեփոխումների արդյունքում մենք կունենանք ոչ թե պարտվածի խարանը, այլ տարածաշրջանի ամենակայացած բանակներից մեկը, որը կդառնա խաղաղության ամենաառաջին և ամենաարդյունավետ երաշխիքը։

2. Բնական դաշնակիցների հետ հարաբերությունների վերականգնում

Ժամանակակից աշխարհում ոչ մի երկիր չի կարող ապահովել իր անվտանգությունը առանց դաշնակիցների։ Հայաստանը, որպես տարածաշրջանի երկիր, պետք է ունենա վստահելի և ռազմավարական բնույթի դաշնակցային հարաբերություններ։

Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների վերականգնում: Պետք է վերականգնենք մեր բնական դաշնակցի՝ Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները՝ դարձնելով դրանք վստահելի և փոխվստահելի։
ՀԱՊԿ-ի հետ լիարժեք անդամակցություն: Պետք է վերականգնենք մեր անդամակցությունը ՀԱՊԿ-ին՝ միաժամանակ բարձրաձայնելով և լուծելով մեր հանրության կողմից առաջացած բոլոր հարցերը։
Իրանի հետ հարաբերությունների զարգացում: Պետք է վերականգնենք մեր վստահելի հարաբերությունները Իրանի հետ՝ չներգրավվելով Իրանի շուրջ առկա հակամարտության մեջ։
Կոմունիկացիոն խաչմերուկի կառուցում: Պետք է զարգացնենք ենթակառուցվածքները՝ դարձնելով Հայաստանը տարածաշրջանի կոմունիկացիոն խաչմերուկը։

3. Հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների հստակեցում

Խաղաղ գործընթացը պետք է կրի երկկողմանի երաշխավորված բնույթ։ Այն հնարավոր չէ կյանքի կոչել առանց միջնորդ-ինստիտուտի և երաշխավորի/երաշխավորների։

Սահմանազատում և սահմանագծում: Առաջիկա հինգ տարիների ընթացքում պետք է իրականացնենք ամբողջական սահմանազատում և սահմանագծում՝ սովետական գլխավոր շտաբի քարտեզներով։
Հայ գերիների վերադարձ: Հայ գերիների վերադարձը պետք է լինի վստահության և խաղաղ գործընթացի կարևոր մաս։
Արցախահայության իրավունքների պաշտպանություն: Արցախահայության վերադարձի իրավունքը և նրանց միջազգայնորեն պաշտպանվող սոցիալական իրավունքները պետք է լինեն մեր օրակարգում։
Ներքին գործերի խառնումների արգելում: Հայաստանն ու Ադրբեջանը պետք է միմյանց ներքին գործերին չխառնվեն, այդ թվում՝ Սահմանադրություն փոխելու պահանջով։

4. Հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորում

Հայ-թուրքական հարաբերությունները պետք է առավելագույնս տարանջատվեն հայ-ադրբեջանական հարաբերություններից։ Մենք կողմ ենք կոմունիկացիաների ապաշրջափակմանը և միջպետական հարաբերությունների հաստատմանը՝ առանց նախապայմանների։

Այս չորս հիմնական ուղղությունների համակարգված իրականացումը կստեղծի հայկական պետության հզոր, կայուն և վստահելի պատկեր, որը կդառնա ոչ թե պատերազմի պատճառը, այլ դրա ամենաարդյունավետ կանխարգելիչը։

ՀՀ Սահմանադրության փոփոխությունները՝ ժողովրդի հիմնարար արժեքների դեմ հարված

ՀՀ Սահմանադրության նոր տարբերակը, որի տեքստը հասանելի է լինելով, պարունակում է փոփոխություններ, որոնք, ըստ իմ վերլուծության, հարվածի տակ են դնում հայ ժողովրդի հիմնարար արժեքները և խորհրդարանական համակարգի հիմքերը։

Ամենահայտնի և կարևոր փոփոխությունը Սահմանադրության նախաբանի վերանայումն է։ Գործող Սահմանադրությունը հիմնված էր 1990 թվականի Անկախության հռչակագրի վրա, որտեղ հստակ նշվում էր հայոց պետականության հիմնարար սկզբունքը, պատմական հայրենիքի վերականգնման նպատակը և Արցախի հիշատակումը։ Նոր տարբերակում Անկախության հռչակագրի նշումը ամբողջությամբ ջնջված է։ Այս փոփոխությունը, որը հաճախ անվանում են «Ալիևի պահանջ», ոչ միայն հեռացնում է պատմական հիմքը, այլև խոչընդոտում է ապագայում հայրենիքի ամբողջականության վերականգնման հնարավորությունը։

Սահմանադրության նոր տեքստը ներկայացվում է որպես «եվրոպական արժեքների» փաթեթավորում, սակայն փաստացի այն խորհրդանշում է հայկական ինքնության և ավանդույթների վերջնական դատարկում։

Այս փոփոխությունների շարքում են նաև՝

Ընտանիքի հիմնարար սկզբունքի վերջնական դատարկումը։ 35-րդ հոդվածի 2-րդ կետը, որը սահմանում էր ամուսնության հավասար իրավունքները, ջնջվել է։ Սա ենթադրում է, որ ընտանիք կարող է համարվել նաև նույնասեռ անձանց միությունը, ինչը հակասում է ավանդական հայկական ընտանեկան արժեքներին։
Ծնողների և երեխաների միջև պարտականությունների վերացումը։ 36-րդ հոդվածի 3-րդ կետը, որը պարտավորեցնում էր չափահաս աշխատունակ անձինք հոգ տանել իրենց անաշխատունակ ծնողների մասին, ամբողջությամբ հանվել է։ Սա խախտում է հայկական հասարակության մեջ ամրապնդված սերունդների միջև փոխօգնության սկզբունքը։
Սփյուռքահայերի իրավունքների սահմանափակումը։ 47-րդ հոդվածի 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ կետերը, որոնք սահմանում էին հայկական ծագումով անձանց քաղաքացիություն ստանալու պարզեցված կարգը, ջնջվել են։ Սա խոչընդոտում է սփյուռքահայերի վերադարձը և ինտեգրումը հայրենիքում։
Խորհրդարանական վերահսկողության թուլացումը։ 113-րդ հոդվածը, որը թույլ էր տալիս ԱԺ պատգամավորներին հարցադրել կառավարության անդամներին, այդ թվում՝ վարչապետին, ջնջվել է։ Սա նշանակում է, որ խորհրդարանը կորցնում է իր հաշվետվողականության և հսկողական դերը, ինչը հանգեցնում է քաղաքական համակարգի միապետականացման։
Հանրաքվեի անցկացման պահանջի վերացումը միջազգային կազմակերպություններին անդամակցելու հարցում։ 205-րդ հոդվածի փոփոխությունը թույլ է տալիս կառավարությանը և Ազգային ժողովին որոշել երկրի անդամակցությունը միջազգային կազմակերպություններին առանց հանրաքվեի։ Սա հատկապես վտանգավոր է ԵԱՏՄ-ի անդամակցության դեպքում, քանի որ Հայաստանն արդեն միացել էր այդ կազմակերպությանը 2015 թվականին՝ նախկին Սահմանադրության համաձայն։

Այս փոփոխությունները, որոնք կատարվում են առանց հանրային բանավեճի և հանրաքվեի, ոչ միայն խախտում են ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքը, այլև հիմք են ստեղծում ապագայում երկրի ճակատագրի վրա վերահսկողություն ունենալու համար։

Պատերազմով վախեցնելու և խաղաղությամբ սպառնալու ծուղակից դուրս գալու անհրաժեշտությունը

Այսօր մեր կյանքում տեղի ունեցավ մեկ այլ ցավալի իրադարձություն։ Գործող վարչապետը շարունակեց Ալիևի վերջին հայտարարությունները՝ իր ժողովրդին սպառնալով աշնանը հերթական պատերազմով։ Իհարկե, հանրային կյանքում առաջնային դարձան այլ հարցեր՝ պեռաժկին, սիբեխը և այլն։ Սա, ցավոք, դարձել է մեր ռեալիայի մասը, բայց իրականում այս պահը նշանավորում է մեկ վտանգավոր գործընթացի սկիզբը։

Ընդդիմությանը, որը հանրության աչքում պայքարում է երաշխավորված խաղաղության համար, մեղադրել պատերազմի կուսակցություն լինելու մեջ, նշանակում է օգնել Ալիևին։ Նա կօգտագործի այս մեղադրանքը՝ ընտրությունների նախորդվելով, նորանոր պահանջներ առաջ քաշելու համար։ Դուք կտեսնեք, որ նրանք չեն ուշանա։

Այս պայքարում ամենահարմար պահն է ընդդիմադիր ուժերի միասնական պատասխանի համար։ Պետք է հստակ ուղերձ հասցնել հանրությանը՝ ընդգծելով միասնությունը, համախմբումը և պետական մտածողությունը։ Ցաք ու ցրիվ պատասխանները չունեն բավարար ուժ՝ չեզոքացնելու գործող վարչապետի հրեշավոր ծուղակը։

Եթե այս իշխանությունը վերարտադրվի, ապա իր նշած ժամկետներում, աշնանը, նա կասի հետևյալը.

1. Եթե չփոխենք սահմանադրությունը, ապա լինելու է պատերազմ։
2. Եթե չհամակեպվենք 300 հազար ադրբեջանցիների Հայաստան գալուն, լինելու է պատերազմ։
3. Եթե Սևանի մի ափը չզիջենք Ադրբեջանին, լինելու է պատերազմ։
4. Եթե չանենք Ալիևի հերթական որևէ այլ պահանջ, լինելու է պատերազմ։

Այդուհետև նա կասի այս ամենը և կգնա անհոգ սիբեխ ուտելու, ինչպես այսօր։

Վստահաբար, այսպես էլ կլինի։ Եվ այսօր սա պետք է տեղ հասցնել սեփական հանրությանը, որ սեպտեմբերին չկանգնենք հերթական աղետի առաջ։

Ցավոք, մեր ժողովուրդը ո՛չ 2020-ին, ո՛չ 2021-ին հասկացավ, թե իրեն ուր են տանում, և հիմա՝ 2026-ին, կա որոշակի հավանականություն, որ նույնիսկ այսքանից հետո չհասկանա, թե իրեն ինչ է սպասում ընդամենը ամիսներ անց։

Ընդդիմությունը կդառնա միասնական, ընդդիմությունը կունենա իմաստ, եթե սեփական ժողովրդին հանի պատերազմով վախեցնելու և խաղաղությամբ սպառնալու` նիկոլական ծուղակից։

Կենսագրության և փորձի բացակայությամբ երկիրը ղեկավարելու ցավոտ հետևանքներին առ այսօր բախվում ենք բոլորս։

Իսրայելի որոշումը՝ սպանել Լարիջանիին, նպատակ ուներ ոչնչացնել այդ երկրի չափավոր խմբի ներկայացուցչին, որպեսզի ԱՄՆ-ն չկարողանա այդ խմբի միջոցով համաձայնության գալ։

Արևմուտքում և Թուրքիայում մեծ հույսեր են կապում, որ Իլյա Երկրորդի մահից հետո կհաջողվի տրոհել և Վրաց եկեղեցու մեծ մասը մտցնել տիեզերական պատրիարք Բարթողոմեոս Ա-ի ազդեցության տակ, ինչպես որ դա եղավ Ուկրաինայում։

Որտե՞ղ է քաղաքային իշխանությունը, ինչո՞ւ պետք է երեխաները հաճախեն դպրոց, որտեղ տարածված է կոյուղաջուր։

Հասարակությանը պիտի վերջապես բացատրվի, որ սա հերթական, պաշտոնի կամ ցուցակի ընտրություն չէ, սա պատմական-քաղաքակրթական ընտրություն է։

Իշխանությունների ղեկավարի հայտարարություններին արձագանք

Այսօրվա քաղաքական թիմի անդամների ճնշող մեծամասնությունը, 2018 թվականին իշխանության գալուց առաջ, աշխատանքային գրքույկ չի ունեցել։ Նրանց առաջին աշխատանքը եղել է նախարարի, պատգամավորի կամ այլ բարձրաստիճան պետական պաշտոն զբաղեցնելը։ Կենսագրության և փորձի բացակայությամբ երկիրը ղեկավարելու այս ցավոտ հետևանքներին բոլորս առ այսօր ենք բախվում։

Սա, թերևս, է պատճառը, որ այսօրվա քաղաքական ուժի ղեկավարը այնպիսի անտագոնիզմ է ցուցաբերում այն գործիչների հանդեպ, ովքեր իրենց ամբողջ կյանքի ընթացքում Հայաստանում և Արցախում կառուցել են, ոչ թե քանդել, բարիք են ստեղծել, ոչ թե արժեքներ ոչնչացրել։

Հասարակությանը պիտի վերջապես բացատրվի, որ սա հերթական, պաշտոնի կամ ցուցակի ընտրություն չէ, այլ պատմական-քաղաքակրթական ընտրություն։

Իսրայելի որոշումը՝ սպանել Լարիջանիին, նպատակ ուներ ոչնչացնել այդ երկրի չափավոր խմբի ներկայացուցչին, որպեսզի ԱՄՆ-ն չկարողանա այդ խմբի միջոցով համաձայնության գալ։

Արևմուտքում և Թուրքիայում մեծ հույսեր են կապում, որ Իլյա Երկրորդի մահից հետո կհաջողվի տրոհել և Վրաց եկեղեցու մեծ մասը մտցնել տիեզերական պատրիարք Բարթողոմեոս Ա-ի ազդեցության տակ, ինչպես որ դա եղավ Ուկրաինայում։

Որտե՞ղ է քաղաքային իշխանությունը, ինչո՞ւ պետք է երեխաները հաճախեն դպրոց, որտեղ տարածված է կոյուղաջուր։