Գյումրիի ավագանու ընտրություններ. Իշխանական և ոչ իշխանական ուժերի հակադրություն

Գյումրիի ավագանու արտահերթ ընտրություններին մասնակցելու հայտ է ներկայացրել ինը քաղաքական ուժ՝ երեք դաշինք և վեց կուսակցություն։ Ընտրություններին մասնակցող ուժերի վերլուծությունը թույլ է տալիս դրանք բաժանել իշխանական և ոչ իշխանական տիրույթների։

Իշխանական դաշտում ակնհայտ առաջատար է «Քաղաքացիական պայմանագիրը» (ՔՊԿ)։ Նիկոլ Փաշինյանը Գյումրիի ընտրություններին մասնակցում է երեք տարբեր ձևով՝ ինքնին, «Եվրադաշինք» դաշինքի միջոցով, որը հայտնի է որպես «արևմտամետներ», և մի խեղկատակ, որը ներկայացված է որոշակի սոցիալիստական կուսակցության կնիքով։

Իշխանական դաշտի հիմնական, գաղափարական և արմատական հակառակորդը «Մայր Հայաստան» դաշինքն է։ Դաշինքի քաղաքապետի թեկնածուն Կարեն Սիմոնյանն է, որը հայտնի է որպես «Մենք» երիտասարդական նախաձեռնության հիմնադիր և գործարար։ «Մայր Հայաստանի» թիմում է նաև հեռուստահաղորդավար և քաղաքագետ Դերենիկ Մալխասյանը, որի հայացքները հստակորեն հակառակ են Նիկոլ Փաշինյանի։ Դաշինքը ներկայացնում է հանրության տարբեր շերտերի և մասնագիտությունների ներկայացուցիչների, որոնց միավորում է փոփոխությունների, նոր ուժի և կառավարման նոր ոճի գաղափարը։

Ընտրությունների մյուս ֆավորիտը Գյումրիի նախկին քաղաքապետ Վարդան Ղուկասյանն է։ Նա վարում է քարոզարշավը որպես անհատ և լրջորեն անհանգստացնում է իշխանական շրջանակներին։ Նա մասնակցում է կոմունիստական կուսակցության ցուցակով, սակայն այս մասնակցությունը պայմանավորված է ոչ թե գաղափարական, այլ օրենքի պահանջներով։

Սոցիոլոգիական հարցումները ցույց են տալիս, որ հիմնական ձայները բաշխվելու են Կարեն Սիմոնյանի, Վարդան Ղուկասյանի և ՔՊԿ-ն ներկայացնող Սարիկ Մինասյանի միջև։ Վերջինիս ձայները հիմնականում կհավաքվեն վարչական ռեսուրսների միջոցով, քանի որ ՔՊԿ-ն որպես ուժ շատ ցածր վարկանիշ ունի։

Առջևում ընտրարշավն է, որը կհստակեցնի յուրաքանչյուր ուժի իրական հնարավորությունները։ Ընտրություններում իշխանափոխության հավանականությունը բարձր է, քանի որ սոցիոլոգիական հարցումները ցույց են տալիս, որ ՔՊԿ-ն իր արբանյակներով չի կարող ստանձնել ավագանու կեսից ավելի ձայները։ Հիմնական քաղաքական պայքարը կընթանա 6 ուժերի միջև։

Զելենսկու այցն ԱՄՆ-ը և Հայաստանի դերը աշխարհաքաղաքական խաղում

ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը Ուկրաինայի նախագահ Վոլոդիմիր Զելենսկուն ցույց տվեց իր տեղը՝ հստակ հայտարարելով, որ չի շարունակելու աջակցել այնպես կոչված «Պատերազմի» կուսակցության, որը ներկայացված է ԱՄՆ-ում դեմոկրատների կողմից։ Այս տեսարանը, որը բնութագրվում է որպես աննախադեպ, ցույց է տալիս ԱՄՆ ներքին քաղաքականության և արտաքին ռազմավարության միջև եղած լարվածությունը։

Եվրոպայում այս իրադարձությանը արձագանքել են՝ առաջարկելով «ուկրաինացիները պետք է շարունակեն սպասարկել «Պատերազմի» կուսակցության ծրագրերը՝ վճարելով սեփական կյանքերով ու տարածքներով» տարբերակը։ Զելենսկին, ըստ էության, համաձայն է այս տարբերակի, քանի որ այլընտրանքային դեպքում նա կկորցնի իշխանությունը։

ԱՄՆ-ի դեմոկրատների ներկայացուցիչ Ադամ Շիֆը, արձագանքելով Թրամփի հայտարարությանը, նույնպես հայտարարեց սենսացիոն մի բան․ «Ադամ Շիֆը չէ ԱՄՆ-ը»։ Սա, փաստորեն, նշանակում է, որ Շիֆը, ինչպես ԵՄ-ի շատ չինովնիկներ, կարծում է, որ պետք է շարունակել պատերազմը Ռուսաստանի դեմ՝ անկախ ուկրաինական ժողովրդի ցավից։

Այս համատեքստում հատկապես ուշագրավ է Հայաստանի իշխանության դերը։ Հայաստանը, ըստ էության, դարձել է «Պատերազմի» կուսակցության ներկայացուցիչը։ Դա էր պատճառը, որ Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունը բերեց պատերազմ և պարտություն։ Նա խոստացավ խաղաղություն, բայց հանձնեց Արցախը և Հայաստանի տարածքները։ Եվ այս ամենի վերջը դեռևս չի երևում։

Հայաստանը դարձել է աշխարհաքաղաքական խաղերի մանրադրամ, որտեղ իշխանությունները հանուն սեփական շահերի են ծառայում այլ երկրների ռազմավարական նպատակներին։ ԱՄՆ դեմոկրատների հետ Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության սերտաճումը շատ ավելի խորն է, քան պարզապես քաղաքական համագործակցություն։ Պատահական չէ, որ Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության ստվերային «կարդինալուհի» համարվող Աննա Հակոբյանը ջերմորեն շփվում է նույն Ադամ Շիֆի հետ՝ հավանաբար խոստացելով, որ Հայաստանը կսպասարկի «Պատերազմի» կուսակցության շահերը։

Այս իրադարձությունները ցույց են տալիս, որ հիմնական քաղաքական պայքարը կընթանա ոչ թե ազգային սահմաններում, այլ աշխարհաքաղաքական կայունությունների միջև։ Իսկ Հայաստանը, ցավոք, հայտնվել է այս խաղի կենտրոնում՝ իր ժողովրդի շահերը զոհաբերելով իշխանությունների անձնական շահերի համար։